{"id":31603,"date":"2022-12-06T06:00:22","date_gmt":"2022-12-06T05:00:22","guid":{"rendered":"https:\/\/neocatechumenaleiter.org\/toespraken-tijdens-de-openingsceremonie-van-de-zaak-voor-de-zaligverklaring-van-carmen-hernandez\/"},"modified":"2022-12-13T13:19:09","modified_gmt":"2022-12-13T12:19:09","slug":"toespraken-tijdens-de-openingsceremonie-van-de-zaak-voor-de-zaligverklaring-van-carmen-hernandez","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/neocatechumenaleiter.org\/nl\/toespraken-tijdens-de-openingsceremonie-van-de-zaak-voor-de-zaligverklaring-van-carmen-hernandez\/","title":{"rendered":"Toespraken tijdens de openingsceremonie van de zaak voor de zaligverklaring van Carmen Hern\u00e1ndez"},"content":{"rendered":"
\n
\"Camino<\/figure><\/div>\n
<\/div>\n\n
<\/div>\n\n

Toespraak van Kiko Arg\u00fcello<\/h4>\n\n
<\/div>\n\n

Goedenavond allemaal,<\/p>\n\n

Groeten aan D. Carlos Osoro, kardinaal-aartsbisschop van Madrid.<\/p>\n\n

Kardinaal D. Antonio Mar\u00eda Rouco, emeritus aartsbisschop van Madrid.<\/p>\n\n

Kardinaal Paolo Romeo, emeritus aartsbisschop van Palermo.<\/p>\n\n

Aan de hier aanwezige aartsbisschoppen, bisschoppen en bisschoppelijke vicarissen.<\/p>\n

\n
\"Camino
Bron: archimadrid.es – Luis Mill\u00e1n<\/figcaption><\/figure><\/div>\n

Aan de Moeder-Overste van de Missiezusters van Jezus Christus en haar raadgevers: wat een vreugde geeft uw aanwezigheid ons bij deze gebeurtenis, zusters!<\/p>\n\n

Aan de rector van de universiteit, de heer Daniel Sada, de decanen van de faculteiten en de professoren.<\/p>\n\n

Aan de neocatechumenale gemeenschappen die door Carmen en mij zijn gecatechiseerd in Madrid, Zamora, Barcelona, Rome, Florence, Ivrea en Parijs.<\/p>\n\n

Aan de itinerante catechisten, aan de rectoren en formateurs van de seminaries Redemptoris Mater, aan de priesters en aan u allen die hier aanwezig bent. Mijn hartelijke groeten aan de vele broeders en zusters van de Weg die dit evenement via internet volgen.<\/p>\n\n

Wij zijn dankbaar voor de vele brieven van aartsbisschoppen en bisschoppen uit de vijf continenten die, omdat zij niet bij deze gebeurtenis aanwezig kunnen zijn, hun vreugde delen met onze broeders en zusters van de Weg en met ons meebidden.<\/p>\n\n

Ik wil graag enkele woorden voorlezen van kardinaal Farrell, prefect van het Dicasterie voor Leken, Gezin en Leven, die ons ook een brief heeft gestuurd:<\/p>\n\n

Beste Kiko, padre Mario en Mar\u00eda Ascensi\u00f3n,<\/p>\n\n

Ik dank u voor de uitnodiging die u mij hebt gestuurd om deel te nemen aan de offici\u00eble openingsceremonie van de zaak van de zalig- en heiligverklaring van Carmen Hern\u00e1ndez, die, als God het wil, zal plaatsvinden op de Universiteit Francisco de Vitoria in Madrid.<\/p>\n\n

<\/div>\n\n
\n
\"Camino<\/figure>\n\n\n
\"\"<\/figure><\/figure>\n\n
<\/div>\n\n

Ik ben verheugd te vernemen dat het verzoekschrift tot opening van de zaak van de heiligverklaring van Carmen is aanvaard en ik sluit mij aan bij uw vreugde en uw dankzegging aan de Heer. Helaas kan ik wegens verplichtingen die reeds in de agenda voor die periode zijn vastgelegd, die dag niet bij u zijn in Madrid.<\/p>\n\n

Ik verzeker u echter van mijn gedachtenis bij de Heer, opdat het leven van Carmen, haar geloofsgetuigenis, haar toewijding tot het einde om de verkondiging van het Evangelie overal te brengen, een referentiemodel mag blijven voor u allen en voor de hele Kerk.<\/p>\n\n

Ik herhaal mijn dankbaarheid jegens u en hoop dat er andere gelegenheden zullen zijn waarop wij elkaar kunnen ontmoeten, ik groet u hartelijk in de Heer.<\/p>\n\n

Kardinaal Kevin Farrell. Prefect van het Dicasterie voor Leken, Gezin en Leven.<\/h6>\n\n
<\/div>\n\n

Persoonlijk ben ik erg blij dat deze dag is aangebroken waarop de Kerk de diocesane fase van de zaak van de zalig- en heiligverklaring van Carmen Hern\u00e1ndez begint. Ik dank kardinaal Carlos Osoro, aartsbisschop van Madrid, voor het initi\u00ebren van het onderzoek naar Carmen’s leven, deugden en reputatie van heiligheid.<\/p>\n\n

De Heer heeft Carmen en mij 52 jaar lang verenigd in een prachtige evangelisatiemissie – die in dit bisdom Madrid begon – als vrucht van het Concilie.<\/p>\n\n

\n
\"Camino<\/figure>\n\n\n
\"Camino<\/figure>\n\n\n
\"Camino<\/figure>
archimaddrid.es – Luis Mill\u00e1n<\/figcaption><\/figure>\n\n
<\/div>\n\n

Ik vind het een voorzienig feit dat de opening van de Zaak precies samenvalt met het jaar waarin de 60e verjaardag van de inauguratie van het Tweede Vaticaans Concilie wordt herdacht, want Carmen heeft haar leven gegeven om het Concilie naar de parochies te brengen, via een christelijke inwijding, ten dienste van de bisschoppen, die de Neocatechumenale Weg wordt genoemd.<\/p>\n\n

Het is verrassend om deze geschiedenis met feiten en mensen te zien; een werk dat niet aan een werktafel is gedaan, maar door de werking van de Heilige Geest. Wat op het Tweede Vaticaans Concilie schriftelijk werd uitgewerkt, zagen wij bij de armen in de sloppenwijken van Palomeras gerealiseerd worden door het werk van de Heilige Geest. Daar zagen we de verschijning van de Heer die vergeving, liefde, gemeenschap en christelijke gemeenschap schiep! Carmen en ik zijn beiden getuigen geweest van Gods aanwezigheid in de evangelisatie, getuigen van Gods handelen in de Kerk van het Tweede Vaticaans Concilie. We hadden geen vooropgezette plannen of idee\u00ebn. Al meer dan 50 jaar kunnen we getuigen dat God leeft in zijn Kerk.<\/p>\n\n

Carmen, in de voetsporen van Franciscus Xaverius (wiens feest we gisteren hebben gevierd), heeft er nooit aan gedacht in Spanje te blijven, omdat het leek op een mislukking van haar missionaire ideaal. Maar God wilde dat wij elkaar zouden ontmoeten in Madrid, in de sloppenwijk Palomeras Altas. We ontmoetten elkaar in 1964, bij haar terugkeer van haar historische pelgrimstocht naar het Heilige Land. Ik was in een krot gaan wonen bij de armen van Palomeras.<\/p>\n\n

Carmen leerde daar de gemeenschap kennen van de broeders die in mijn krot samenkwamen en was zeer onder de indruk van hun antwoord op het Woord van God. Ze besloot bij ons te blijven wonen en we bouwden een krot voor haar.<\/p>\n\n

\n
\"Camino<\/figure>\n\n\n
\"Camino<\/figure><\/figure>\n\n
<\/div>\n\n

Carmen zag de aanwezigheid van Jezus Christus, die komt om zondaars te redden, om het mysterie van Pasen te vervullen en om gemeenschap te scheppen onder de armen: Jezus Christus gaf zichzelf als gratis liefde voor ieder mens.<\/p>\n\n

Dit alles wat God toestond, zijn aanwezigheid in Palomeras, was als een vruchtbare grond die God had voorbereid om in de Kerk te plaatsen. Wat God ons liet ervaren te midden van een arme wereld, had de Heilige Geest voorbereid voor zijn Kerk.<\/p>\n

\n
\"\"<\/figure><\/div>\n

De voorzienige aanwezigheid van de aartsbisschop van Madrid in de sloppenwijk was bepalend voor de definitieve samenwerking van Carmen met mij. Zonder D. Casimiro Morcillo zouden we niet naar de parochies zijn gegaan. Hij was ook degene die de deuren voor ons opende in Itali\u00eb. Carmen zag in de aartsbisschop de aanwezigheid van de Kerk en veranderde volledig haar houding tegenover mij. Door Morcillo’s aanwezigheid zag ze de belofte die God haar in Isra\u00ebl gedaan had, in vervulling gaan.<\/p>\n\n

Toen Carmen in Isra\u00ebl was, vroeg ze zich vaak af wat haar missie in de Kerk was en dacht ze dat ze een missionaire congregatie moest stichten. In Ein Karen had ze de absolute zekerheid, als een visioen, dat God wilde dat ze iets deed voor de universele Kerk, dat het niet ging om het stichten van een congregatie.<\/p>\n\n

Ik vertel u dit zodat u de samenwerking tussen Carmen en mij kunt zien, als een groot mysterie van de Heer.<\/p>\n\n

Het was heel moeilijk voor mij om Carmen te aanvaarden, totdat de Heer me innerlijk zei dat Carmen een grote genade was, dat er iemand naast me stond die me voortdurend de waarheid zou vertellen, dat God haar met een zending had gebracht. Dus accepteerde ik Carmen in geloof als iemand die door de Heer was gezonden. Ik leed tot ik besefte dat ze van God kwam, en vanaf die dag was ze een genade voor mij.<\/p>\n\n

Carmen is geweldig geweest! Een buitengewone vrouw die veel goeds heeft gedaan, niet alleen voor de broeders van de Neocatechumenale Weg, maar voor de hele Kerk.<\/p>\n

\n
\"Camino
Carmen Hern\u00e1ndez bij het Heilig Graf<\/figcaption><\/figure><\/div>\n

Carmen, wat een geweldige vrouw! Met een meesterlijk genie van vrijheid en liefde voor de Kerk. Ze vleide me nooit, ze vertelde me altijd de waarheid. Ze kon achter me staan, altijd aan mijn zijde, om me te helpen. Ze zocht nooit de eerste plaats, ze zocht nooit de schijnwerpers. Ze had een zuiver geweten dat de opdracht die God haar had gegeven was om mij te steunen, te verdedigen en te corrigeren, voor het welzijn van de Neocatechumenale Weg.<\/p>\n\n

Uit liefde voor de Kerk en de broeders is zij 52 jaar bij mij gebleven, ook al was het soms moeilijk voor haar, maar Carmen wilde alleen de wil van God doen, waarvan zij zag dat het was om bij mij te zijn in deze Christelijke Inwijding die de Neocatechumenale Weg is.<\/p>\n\n

Een uitzonderlijke vrouw, werkelijk, met een enorme vrijgevigheid, die ze mij heeft onthouden, ondanks de correcties, maar ze stond altijd achter mij en steunde mij.<\/p>\n\n

Ze was een voorbeeld van vrijzinnigheid, oprechtheid, ze sprak vrijuit tegen iedereen; ze sprak de waarheid tegen de broeders in de gemeenschappen. En als een broeder wegging, riep ze hem en zocht hem op, als een verloren schaap, met liefde.<\/p>\n\n

Zij was een buitengewone vrouw, een echte profetes, een echte missionaris, die het geloof heldhaftig beleefde, een uitzonderlijke vrouw, zeer belangrijk voor de Kerk, altijd in gebed, in liefde voor Christus, de Schrift en Pasen, en met een onvoorwaardelijke liefde voor de Paus en de Kerk.<\/p>\n

\n
\"Camino<\/figure><\/div>\n

Samen zijn wij de initiatiatoren van een charisma, dat de Heer heeft ge\u00efnspireerd om zijn Kerk te helpen. De woorden van paus Franciscus bij de 50e verjaardag van de Neocatechumenale Weg in 2018, toen hij in Tor Vergata zei: “Jullie zijn een geschenk van de Heilige Geest voor de Kerk”, bevestigen het meest gewenste verlangen van Carmen: dat men ziet dat in de Weg God aan het werk is, dat het een werk is van de Heilige Geest in de Kerk, waarvan Hij zelf ons geroepen heeft om initiatoren te zijn.<\/p>\n\n

In de laatste audi\u00ebntie die hij dit jaar gaf aan het Internationale Team van de Weg, sprak paus Franciscus zijn vreugde uit over het begin van de opening van de Zaak.<\/p>\n\n

Ik wil dat de Kerk, in deze zaak van heiligverklaring die nu begint, haar leven onderzoekt, dat vaak een gekruisigd leven was, stil en lijdend, als “in een donkere nacht”; ik wil ook dat haar deugden aan het licht komen, vele verborgen, vele heldhaftig. Moge de Kerk ze onderscheiden.<\/p>\n\n

Ik dank God dat ik haar heb gekend en dat ik met haar heb mogen samenwerken in het “zware werk van het Evangelie”, zoals Sint Paulus zegt.<\/p>\n\n

Carmen, wat een geweldige vrouw, met een uitzonderlijk geloof! Wat een grote liefde had ze voor Christus en zijn Kerk!<\/p>\n\n

Bedankt.<\/p>\n\n

<\/div>\n
\n
\"Camino
Bron: archimadrid.es – Luis Mill\u00e1n<\/figcaption><\/figure><\/div>\n
<\/div>\n\n

Nu gaan we luisteren naar het Evangelie.<\/p>\n\n

Vanmiddag willen we een fragment uit het Evangelie presenteren dat Carmen diep heeft geraakt: De Transfiguratie, die de wonderbaarlijke en indrukwekkende bestemming is van de menselijke geschiedenis, en die al gerealiseerd is door de Maagd Maria, die niet alleen het beeld is van de Kerk, maar van de hele mensheid.<\/p>\n\n

De Transfiguratie zal deze door Jezus Christus aangenomen mens leiden tot volledige goddelijkheid. Het is een verheffing tot de glorie van de hemel, tot de Hemelvaart. En dat kan hier worden ervaren, want wij christenen worden door het doopsel van dag tot dag veranderd; zelfs als dit lichaam uit elkaar valt, worden wij getransfigureerd in het gezicht van Jezus Christus. Dit is het christelijk geloof dat licht geeft aan de geschiedenis, aan de toekomst van de mensheid: de Transfiguratie.<\/p>\n\n

Verkondiging van het Evangelie: Marcus 9, 2-8<\/p>\n

\n
\"Camino<\/figure><\/div>\n
<\/div>\n\n
\n\n
<\/div>\n\n

Toespraak van de postulator van de zaak, Carlos Metola<\/h4>\n\n
<\/div>\n\n

Aan Carlos Osoro Sierra, kardinaal-aartsbisschop van Madrid.<\/p>\n\n

Madrid, 20 juli 2021. Feest van de profeet Elia.<\/p>\n\n

“Zoals de hemelen hoger zijn dan de aarde, zo zijn mijn wegen hoger dan uw wegen” (Jes 55:9).<\/em><\/h6>\n\n
<\/div>\n\n

De ondergetekende, de heer Carlos Metola G\u00f3mez, rechtmatig samengesteld Diocesaan Postulator voor de Neocatechumenale Weg, de Familie van Nazareth Stichting voor Itinerante Evangelisatie van Madrid en de Familie van Nazareth Stichting voor Itinerante Evangelisatie van Rome, Actoren van de Zaak van zalig- en heiligverklaring van de Dienaar van God, <\/p>\n\n

MAR\u00cdA DEL CARMEN HERN\u00c1NDEZ BARRERA, catequista laica<\/h5>\n\n
VERZOEKT U, NAMENS DE AANVRAGERS, EN IN OVEREENSTEMMING MET DE APOSTOLISCHE CONSTITUTIE DIVINUS PERFECTIONIS MAGISTER. E., namens de eisers, en in overeenstemming met de Apostolische Constitutie Divinus perfectionis Magister,<\/em> de Normae Servandae in Inquisitionibus ab Episcopis Faciendis in Causis Sanctorum<\/em>, en de Instructie Sanctorum Mater<\/em> over de Diocesane of Eparchiale Instructieprocedure in de Zaken van Heiligen,<\/h6>\n\n
Om alstublieft de diocesane instructie van de Zaak der Verwijzingen in uw aartsbisdom Madrid te beginnen.<\/h6>\n\n
<\/div>\n
\n
\"\"
archimadrid.es – Luis Mill\u00e1n<\/figcaption><\/figure><\/div>\n
<\/div>\n\n

De oproep van het Tweede Vaticaans Concilie door paus Johannes XXIII in de Constitutie Humanae Salutis<\/em> stelde profetisch: “In onze dagen is de Kerk getuige van een ernstige crisis van de mensheid. Een nieuwe orde is in wording en de Kerk staat voor immense opdrachten, zoals in de meest tragische tijdperken van de geschiedenis. Want wat vandaag van de Kerk gevraagd wordt, is dat zij in de aderen van de huidige mensheid de eeuwige, vitale en goddelijke deugd van het Evangelie inbrengt.” [1]<\/span><\/p>\n\n

Een van de vele vruchten van dit Tweede Vaticaans Concilie is de Neocatechumenale Weg, zoals paus Paulus VI zei: “Hier zijn de vruchten van het Concilie! U doet n\u00e1 het doopsel wat de primitieve Kerk ervoor deed: het ervoor of erna is secundair. Feit is dat je kijkt naar de authenticiteit, de volheid, de samenhang, de oprechtheid van het christelijk leven.” [2]<\/p>\n\n

Paus Johannes Paulus II schreef ook in de brief Ogniqualvolta:<\/em> “Ik erken de Neocatechumenale Weg als een itinerarium van katholieke vorming die geldig is voor de samenleving en voor de tijd van vandaag”, en “Ik verlang daarom sterk dat onze broeders in het episcopaat, samen met hun priesters, dit werk voor de nieuwe evangelisatie waarderen en helpen”. [3]<\/p>\n\n

Ik wilde beginnen met het aanhalen van deze drie geliefde pausen, vanwege de immense liefde die de dienares van God Maria del Carmen Hern\u00e1ndez Barrera haar hele leven heeft gehad voor de Kerk en haar zichtbare hoofd, de paus. Samen met Kiko Arg\u00fcello is zij de initiatiefneemster geweest van de Neocatechumenale Weg, die, zoals wij hebben opgemerkt, \u00e9\u00e9n van de vruchten is van dit Tweede Vaticaans Concilie. Carmen Hernandez heeft 52 jaar lang al haar krachten gewijd aan de ononderbroken dienst van de itinerante verkondiging van het Evangelie en om als “nutteloze dienares” [4] van Christus een instrument te zijn in de vernieuwing van zijn Kerk.<\/p>\n\n

Mar\u00eda del Carmen Hern\u00e1ndez Barrera werd geboren in \u00d3lvega, provincie Soria, op 24 november 1930, in een katholiek gezin met negen kinderen; zij was de vijfde, en van jongs af aan wilde zij missionaris worden, een roeping die werd geboren en gevoed telkens wanneer de jezu\u00efeten-missionarissen uit Tudela (Navarra) naar haar school kwamen om voordrachten te houden over de missies. Het voorbeeld van Franciscus Xaverius brandde in haar voor de rest van haar leven.<\/p>\n\n

Later bedacht ze dat Christus volgen betekende dat ze geen carri\u00e8re in de scheikunde moest nastreven (die ze met briljante resultaten behaalde), waardoor ze het zeer hoopvolle levensproject\u00a0 <\/span>zou volgen dat haar vader voor haar had uitgestippeld in de bloeiende rijstindustrie van de familie, maar dat ze moest toetreden tot het Instituut van de Missiezusters van Christus Jezus, opgericht door M. Mar\u00eda Camino Sanz Orrio met de onschatbare hulp van de toenmalige aartsbisschop van Pamplona, D. Marcelino Olaechea. Zij deed dat in 1954. Gedurende de acht jaar dat Carmen bij de Missiezusters was, kreeg zij een uitstekende vorming in spiritualiteit, gemeenschapsleven en apostolaat. Bij het lezen van haar dagboeken en gewetensnotities uit deze jaren is het indrukwekkend hoeveel liefde zij voor Jezus aan de dag legt; de zin die zij daarin het vaakst herhaalt is: “Mijn Jezus, ik hou van U!\u201d Verbazingwekkend zijn ook de talrijke zeer diepe geestelijke ervaringen, “quasi mystiek”, en van hero\u00efsche offers, waardoor de Heer haar leidde. Tussen 1957 en 1960 studeerde zij godsdienstwetenschappen aan het Instituut Sedes Sapientiae in Valencia, bij enkele schitterende professoren die zij altijd noemde; haar cijfers waren briljant en zij voltooide een Summa cum laude scriptie over “De noodzaak van het gebed in het denken van Pius XII”. Dit alles bracht haar een enorme liefde bij voor het liturgisch gebed, de Eucharistie en de Heilige Schrift, als actuele en noodzakelijke aanwezigheid van Christus in haar dagelijks leven.<\/p>\n\n

\n
\"Camino<\/figure>\n\n\n
\"Camino<\/figure>
Foto’s: archimadrid.es – Luis Mill\u00e1n<\/figcaption><\/figure>\n\n
<\/div>\n\n

Toen alles leek te wijzen op haar vertrek naar de missie in India, kreeg Carmen Hern\u00e1ndez, na anderhalf jaar in Londen te hebben doorgebracht, zoals gebruikelijk in haar instituut\u00a0 <\/span>om Engels te leren en haar voorbereiding op de missie af te ronden, te maken met wat zij noemde een “vlucht-wijziging” op haar route van dienst aan God: de oversten twijfelden aan haar geschiktheid om toegelaten te worden tot de eeuwige geloften en dwongen haar terug te keren naar Spanje. Carmen wachtte acht maanden in een van de huizen van de missiezusters in Barcelona. Tijdens deze periode liet de Heer haar door een zeer diepe “kenose” gaan, waarin al haar illusies om missionaris te zijn verdwenen; ze zegt dat Barcelona als de berg Moria was, waar ze haar “Isaak” (haar levensproject) moest offeren. Ze werd getroost door naar het Mar\u00e9s Museum te gaan, waar “vele Romaanse kruisbeelden te zien zijn waarop Christus aan het kruis regeert”, niet met de doornenkroon maar met de koningskroon, en ze werd uitgenodigd om in dat lijden, aan dat kruis, te blijven, want dat is wat Jezus Christus deed.<\/p>\n\n

Maar bovenal verscheen in deze “Gethsemane”, als een engel die haar troostte, pater Pedro Farn\u00e9s, de grote liturgist. Hij bracht haar de hele liturgische vernieuwing over, die op dat moment begon, met de herontdekking van de Paasnacht en de kracht van de Eucharistie, maar niet op een theoretische manier, maar “in haarzelf gestalte gegeven” vanwege de omstandigheden van “lijden en dood” die zij doormaakte. Want als zij niet werd toegelaten tot de geloften, waar zou zij dan heen gaan? Wat was haar plaats in de Kerk? Want \u00e9\u00e9n ding was haar duidelijk: de Heer riep haar om missionaris te worden! Ze had alles verlaten voor Hem en voor Zijn Kerk! Zij leerde dat het “Gedenkteken van de dood en verrijzenis van Jezus Christus” aanwezig is in de Eucharistie en dat zij daar existentieel aan deelneemt, door met Hem te sterven en op te staan.<\/p>\n\n

Toen bevestigd werd dat zij niet werd toegelaten tot de eeuwige geloften, op 28 augustus 1962, werd haar existenti\u00eble twijfel meer acuut. Er gaat een kleine deur open doordat de bisschop van Oruro, in Bolivia, Mgr. Jorge Manrique, haar uitnodigt om naar zijn bisdom te gaan om daar onder de arme mijnwerkers te werken. Maar ze voelt de behoefte om naar het Heilige Land te gaan, “het vijfde Evangelie”, en het land te leren kennen waar haar geliefde Jezus heeft gewandeld. Met heel weinig middelen ging ze op bedevaart naar de heilige plaatsen met een jong Iers meisje dat ze in Londen had leren kennen. De twee reisden, vaak wandelend, door de plaatsen van Isra\u00ebl terwijl ze de Schrift lazen op dezelfde plaatsen waar de gebeurtenissen plaatsvonden; en ze verdienden wat geld met het schoonmaken van huizen, zowel van Hebree\u00ebrs als van Arabieren. Vreemd genoeg verscheen er in het Heilige Land een grote verleiding voor Carmen, want ze werd uitgenodigd om te werken aan het Isra\u00eblische Instituut voor Technologie, Technion, in Haifa, in een chemisch onderzoeksproject, wat ze had kunnen aannemen, maar ze zag ervan af omdat Gods roeping veel sterker was. Vele middagen ging ze naar de rots van het primaatschap van Petrus, waar de stem van Jezus weerklinkt: “Hou je van mij?”. En Carmen zou ja antwoorden en de Heer vragen “wat haar plaats was in de Kerk”. In augustus 1964 keerde ze terug naar Spanje en ging wonen in Palomeras Bajas, een sloppenwijk aan de rand van Madrid. Daar had God de ontmoeting met Kiko Arg\u00fcello al voorbereid, via een zus van Carmen die hem kende. Een Ode van Salomo zegt dat God met ieder mens “een ontwerp van onuitsprekelijke kunst” [5] heeft, en zo is het ontwerp dat de Heer met Carmen Hern\u00e1ndez had voorbereid: haar onweerstaanbare roeping tot evangelisatie, versterkt door haar enorme theologische, geestelijke en liturgische voorbereiding, sluit aan bij het ontwerp dat God met Kiko Arg\u00fcello had voorbereid: de aanwezigheid van de lijdende Christus onder de allerarmsten en het vermogen om kleine gemeenschappen te verzamelen en te stichten. Precies aan hem had Onze Lieve Vrouw vijf jaar eerder, op 8 december 1959, geopenbaard: “Wij moeten christelijke gemeenschappen stichten zoals de Heilige Familie van Nazareth, die leven in nederigheid, eenvoud en lofprijzing, de ander is Christus”. Uit deze vereniging van missies van Carmen Hern\u00e1ndez en Kiko Arg\u00fcello werd de Neocatechumenale Weg geboren, vanaf het begin aangemoedigd door de toenmalige aartsbisschop van Madrid, D. Casimiro Morcillo.<\/p>\n

\n
\"Camino<\/figure><\/div>\n
<\/div>\n\n

In deze Neocatechumenale Weg brengt Carmen Hern\u00e1ndez de theologie, de intu\u00eftie, het onderzoek en de studie, en Kiko de realisatie, het “bouwen” in een theologisch-catechetische en morele synthese die de meest ver van de Kerk verwijderde mensen, die in de sloppenwijken leefden, aantrekt, en die tegelijkertijd het geloof in de gelovigen van de parochies nieuw leven kan inblazen; een geloof dat verzegeld is in het doopsel dat zij als kinderen ontvingen, maar dat vaak niet gerijpt is tot een volwassen geloofsmaat. Vandaag, nadat dit zaad van de barakken zich via Kiko en Carmen en duizenden door hen gevormde catechisten heeft verspreid, is de Neocatechumenale Weg verspreid in meer dan 130 landen, met een totaal van 21.066 gemeenschappen over de hele wereld, met anderhalf miljoen broeders en zusters, in 6.800 parochies. Kiko en Carmen, altijd vergezeld van een priester, die een itinerant evangelisatieteam vormen, zijn al 52 jaar voortdurend bezig met evangelisatie in vele landen van de wereld. Carmen zei altijd: “Dit is niet ons werk: het is God die het draagt”. De initiatiefnemers van de Weg hebben meer dan vijftig jaar, zoals Paulus zegt, “zorg voor alle kerken” [6]: moeilijkheden, mislukkingen, lijden, veelvuldige reizen, ontmoetingen, samenleven, slapeloze nachten, zonder loon of economische zekerheid, leven van aalmoezen. Wij hebben de zekerheid, nog steeds subjectief in afwachting van het eindoordeel van de Kerk, dat Carmen deze jaren van haar leven heldhaftig heeft geleefd in een evangelische activiteit, zonder “een plek te hebben om haar hoofd te leggen” [7]. Natuurlijk was deze verkondiging van het Evangelie ook vol vreugde en troost, bij het zien van de werking en de kracht van de Heer: “Ik ben altijd bij u, tot aan het einde van de wereld” [8].<\/p>\n\n

Merkwaardig genoeg noteert Carmen Hernandez in haar dagboeken in deze wervelwind van evangelisatie vaak momenten van “leegte”. Na een zeer nauwe ervaring met Jezus, en na getuige te zijn geweest van Gods handelen in eerste persoon of zijn handelen te hebben gezien in het leven van haar broeders en zusters, na God zo machtig te hebben gezien in de evangelisatie, komt ze in perioden van “leegte”: Jezus, de Echtgenoot, is weg, laat haar tijdelijk alleen en ze ervaart “het niets”. In haar geschriften neemt ze vaak verzen over van Johannes van het Kruis, en drukt ze uit dat niets in de wereld haar aantrekt, ze heeft geen verlangen om door mensen omringd te worden, ze denkt alleen aan Hem, om alleen met Hem te zijn. Ze schrijft: “Eindelijk alleen met U”. Ze wil dat er over Hem gesproken wordt, dus volgt ze voortdurend de activiteiten van de pausen, ze luistert naar de Vaticaanse radio of leest en herleest de talloze theologische boeken in haar bibliotheek.<\/p>\n

\n
\"Dagboeken<\/a><\/figure><\/div>\n

Carmen Hern\u00e1ndez wist dat deze christelijke inwijding van de Neocatechumenale Weg niet gerealiseerd kon worden zonder enkele solide pijlers die zij beleefde en die zij de broeders en zusters van de gemeenschappen trachtte bij te brengen:<\/p>\n\n

– De liefde en noodzaak van het gebed: Carmen bad alle uren van het Getijdenboek, met oprechte toewijding en plezier, ze genoot van het bidden en het was het middel om de dag te heiligen. Ze hield vooral van de Lezingendienst, dat ze “Matutino” noemde en dat ze ’s morgens vroeg deed, omdat ze zei dat de psalmen ervan “zeer existentieel” waren. Ze miste nooit een uur van de getijdenliturgie, zelfs niet tijdens het reizen en onderweg.<\/p>\n\n

– Liefde voor de sacramenten, vooral de Eucharistie, waaraan ze elke dag deelnam, en liefde voor het sacrament van Boete en Verzoening. Aan deze twee sacramenten wijdde Carmen vele jaren van studie met de beste katholieke boeken en de best ingewijde theologen. Ze bereikte ook de Hebreeuwse wortels van het christendom, door de Hebreeuwse feesten te bestuderen die Jezus Christus als Jood vierde en die als bronnen van onze sacramenten gelden: het Joodse Pesach, de Verzoendag (Jom Kippoer) of Pinksteren (Shavuot).<\/p>\n\n

– Haar liefde voor de Heilige Schrift, die zij perfect kende en waarmee zij urenlang de citaten las en herlas, om er ontelbare nuances en betekenissen uit te halen. Carmen’s Bijbels zijn keer op keer onderstreept: het is indrukwekkend om te zien hoe “gebruikt en onderstreept” ze zijn.<\/p>\n\n

– Carmen Hern\u00e1ndez was een constante bestudeerder van het katholieke geloof, met de kerkvaders en de hele traditie van het leergezag, haar bibliotheken bevatten meer dan 4500 boeken over religie en honderden tijdschriften over theologie. Zij luisterde dagelijks naar de Vaticaanse radio, ze las de Osservatore Romano (onderstreepte en\/of knipte de meest interessante artikelen uit), zowel de dagelijkse editie in het Italiaans als de wekelijkse editie in het Spaans. Zij volgde alle toespraken van de pausen, vooral die van Johannes Paulus II en Benedictus XVI.<\/p>\n\n

Zij stond gedurende deze vijftig jaar altijd aan de zijde van Kiko Arg\u00fcello, moedigde hem aan en hielp hem bij de voorbereiding en ontwikkeling van de bijeenkomsten, vergaderingen, zorgde voor gezelligheid en corrigeerde hem ook (“broederlijke correctie”) in wat zij nodig achtte, vooral opdat hij niet trots zou worden wanneer hij te veel succes zag in dit werk van God, waarbij zij hem vertelde dat zij slechts “nutteloze dienaren” waren. Vaak zweeg ze (vooral op het einde, als ze minder kracht had of door ziekte), maar ze bleef iedereen bemoedigen, Kiko, de catechisten en de broeders in de gemeenschap. Ze was ook een vrouw die heel vrij sprak.<\/p>\n

\n
\"Camino
archimadrid.es – Luis Mill\u00e1n<\/figcaption><\/figure><\/div>\n

Ze had een bijzondere liefde voor de “verloren schapen”, dat wil zeggen voor hen die leden, of voor een broeder in de gemeenschap die moeilijke tijden doormaakte of in een crisis verkeerde; Carmen riep hem op en moedigde hem aan Jezus Christus opnieuw te ontmoeten in de sacramenten, in het Woord en in het gebed, en ze zei hem om vergeving te vragen. Ze herinnerde en kende de namen en gezins- en werksituaties van honderden broeders uit de gemeenschappen die ze rechtstreeks had gecatechiseerd, en van de honderden itinerante catechisten van de verschillende evangelisatieteams.<\/p>\n\n

Tijdens de laatste jaren van haar ziekte volgde zij, voor zover mogelijk, het hectische tempo van de wereldevangelisatie: reizen, bijeenkomsten, vergaderingen, veranderingen van locatie …. ook al betekende dit meer lichamelijk lijden en meer pijn, vanwege haar hartkwaal, hoge bloeddruk, pijn in haar benen (ze had een maagzweer die niet wilde genezen vanwege de slechte bloedsomloop), rugpijn (ze had verschillende gebroken wervels met zeer hevige pijn) en pijn in haar zij (enkele gebroken ribben door verschillende valpartijen, die, hoewel ze later genazen, een oorzaak van lijden waren). Vaak nam zij vanuit haar kamer deel aan de bijeenkomsten via de geluidsverbinding. Haar overlijden in Madrid, op 19 juli 2016, was een stille overgang naar de eeuwige rust; zij ging “weg” zonder enig moment van verzet of opstandigheid, maar met grote vrede en sereniteit.<\/p>\n\n

Daarom, Uwe Eminentie, GELOVEN WIJ EN STELLEN WIJ VAST<\/b>\u00a0dat:<\/p>\n\n

– Carmen Hern\u00e1ndez in staat is geweest de christelijke deugden op heldhaftige wijze te beleven: geloof, hoop, naastenliefde, voorzichtigheid, rechtvaardigheid, standvastigheid, matigheid, geduld in het lijden, vroomheid, aanvaarding van Gods wil, een zeer diepe liefde voor de Kerk en Jezus Christus, een zeer grote liefde voor het gebed, voor de hi\u00ebrarchie van de Kerk, met een grote vrijheid in broederlijke correctie, en wij menen daarvan voldoende bewijs te hebben, door haar talrijke persoonlijke geschriften, catecheses, brieven en getuigenissen van de velen die haar gekend hebben.<\/p>\n\n

– Er is een wijdverbreide bekendheid van tekenen en gunsten onder het volk van God, dat Carmen Hernandez voor hen bij God pleit, vanwege de vele genaden en gunsten die zij haar dagelijks hebben gevraagd en blijven vragen. Wij hebben meer dan 1500 genaden ontvangen uit meer dan 70 verschillende landen over de hele wereld.<\/p>\n\n

– Talloze bezoeken aan het graf van Carmen Hern\u00e1ndez (meer dan 50.000 mensen uit ongeveer 70 verschillende landen over de hele wereld zijn langs geweest), die in de condoleanceregisters ongeveer 25.000 dankbetuigingen en verzoeken hebben achtergelaten.<\/p>\n\n

– Duizenden gelovigen wonen elk jaar in vele delen van de wereld begrafenismissen en jubileummissen op 19 juli bij.<\/p>\n\n

-De grote ontvangst door het publiek van de tot nu toe verschenen boeken met de geschriften van Carmen Hernandez of haar biografie, en het grote geestelijke goed dat deze boeken volgens hen doen.<\/p>\n\n

-En al deze roem van heiligheid van Carmen Hernandez, die wij geverifieerd en bevestigd hebben, is verschenen zonder enige petitiekaart, noch enige webpagina, noch enige speciale propaganda, om deze roem van heiligheid niet kunstmatig te be\u00efnvloeden of te genereren.<\/p>\n\n

Om al deze redenen zijn er volgens de normen van de heiligverklaringen \nVIJF JAREN VOORBIJGEGAAN SINDS DE DOOD VAN DE DIENARES VAN GOD:<\/p>\n\n

IK VERZOEK U , door middel van deze Supplex Libellus,<\/em> vriendelijk te overwegen het INLEIDEN van de ZAAK, over het leven, de deugden en de roem van heiligheid van de Dienares van God Mar\u00eda del Carmen Hern\u00e1ndez Barrera, die op 19 juli 2016 in uw Aartsbisdom is overleden.<\/p>\n\n

Het is een genade die ik wens te verkrijgen van Uwe Excellentie, die God beware voor vele jaren.<\/p>\n\n

Vrede.<\/p>\n\n

Carlos Metola G\u00f3mez<\/strong> \nPostulator van de Diocesane Fase<\/em><\/h5>\n\n
<\/div>\n\n

BIJLAGE<\/strong><\/p>\n\n

Zoals vereist door art. 37 van de Instructie Sanctorum Mater,<\/em> voeg ik de volgende documenten bij dit verzoek:<\/p>\n\n

    \n
  1. Mijn procuratorisch mandaat als Postulator van de Zaak;<\/li>\n\n\n\n
  2. Een biografie van de Dienares van God Mar\u00eda del Carmen Hern\u00e1ndez Barrera;<\/li>\n\n\n\n
  3. De authentieke en dubbele kopie\u00ebn van de publicaties van de Dienares van God; sommige zijn gepubliceerde geschriften die reeds openbaar zijn gemaakt; en andere zijn ongepubliceerde documenten die “pro manuscript” zijn gepubliceerd voor intern gebruik door de catechisten van de Neocatechumenale Weg.<\/li>\n\n\n\n
  4. ijst van getuigen die kunnen bijdragen tot het verduidelijken van de waarheid over het leven, de deugden en de reputatie van heiligheid van de Dienares van God.<\/li>\n<\/ol>\n\n
    <\/div>\n\n
    \n\n
    <\/div>\n\n

    [1] Apostolische Constitutie “Humanae Salutis”, 3. 25 december 1961.<\/p>\n\n

    [2] Algemene Audi\u00ebntie van Paus Paulus VI, 8 mei 1974, Vaticaanstad.<\/p>\n\n

    [3] “Ogniqualvolta” brief aan Mgr. Paul Josef Cordes, 30 augustus 1990.<\/p>\n\n

    [4] Vgl. Lucas 17,10.<\/p>\n\n

    [5] Oden van Salomo, 24.<\/p>\n\n

    [6] Cf. 2 Co 11,28.<\/p>\n\n

    [7] Vgl. Mt 8,20.<\/p>\n\n

    [8] Vgl. Mt 28,20.<\/p>\n\n

    <\/div>\n\n
    \n\n
    <\/div>\n
    \n
    \"\"
    archimaddrid.es – Luis Mill\u00e1n<\/figcaption><\/figure><\/div>\n
    <\/div>\n\n

    SYMFONISCH GEDICHT AQUED\u00c1<\/h4>\n\n
    <\/div>\n\n

    We gaan luisteren naar een symfonisch gedicht getiteld “Aqued\u00e1<\/strong>“. Het woord Aqued\u00e1 is een Hebreeuws woord, dat “Bind mij” betekent en het staat in de Targum Neofiti,<\/em> dat is een Hebreeuws commentaar dat gevonden is in een bibliotheek in Rome waar de Hebree\u00ebrs ge\u00ebvangeliseerd werden. En in die targoem staat de vertaling van de passage van Abraham dat het offer van Isaak beschrijft en daaraan toevoegt wat een engel tegen hem zegt: “Kom en zie het geloof op aarde: een vader die zijn enige zoon offert, en de geliefde zoon die hem zijn nek aanbiedt”.<\/p>\n\n

    Ik heb muziek gezet op deze tekst over Isaak, een beeld van de nederigheid van Christus, die als Zoon van God zichzelf vernederde en voor ons zonde werd. Dit stuk weerspiegelt het moment waarop Abraham op het punt staat zijn zoon te offeren, en terwijl hij naar hem staart, legt hij hem op het hout. En wanneer hij op het punt staat hem te doden, zegt Isaak tegen hem: “Bind me, bind me stevig vast, mijn vader, anders verzet ik me uit angst en wordt uw offer ongeldig en worden wij beiden verworpen.”<\/p>\n\n

    \n
    \"Camino<\/figure>\n\n\n
    \"Camino<\/figure>\n\n\n
    \"Camino
    archimadrid.es – Luis Mill\u00e1n<\/figcaption><\/figure><\/figure>\n\n
    <\/div>\n\n

    Want volgens het ritueel van de Tempel moest het te offeren lam heel mak zijn. Daarom zocht men onder alle lammeren -wat een beeld is van de Onbevlekte Maagd- een lam dat zo zachtmoedig was dat het op het moment dat het gebonden zou worden, niet zou schoppen, want als het beweegt en schopt, is het offer ongeldig. Dit staat in de Talmoed, in de rabbijnse traditie, dat de nederigheid van onze Heer Jezus Christus voorafbeeldt, omdat Isaak het beeld is van Christus.<\/p>\n\n

    Carmen vertelde vele malen dat zij in haar vlees de ervaring van Abraham beleefde: de belofte missionaris te worden begeleidde haar gedurende haar hele kindertijd en jeugd, tot haar verblijf in Barcelona, wat voor haar de beklimming van de berg Moria betekende. Zoals Abraham Isaak naar de berg Moria bracht om te offeren, zal Carmen “haar Isaak” offeren, dat wil zeggen haar eigen roeping, haar missionaire levensproject, haar verlangen om naar de missies te gaan.<\/p>\n\n

    Carmen zei dat het het moment was van de sterkste beproeving van haar leven, van afdaling naar de diepte; maar tegelijkertijd was het daar waar ze het gezicht van God zag, de opstanding en het eeuwige leven.<\/p>\n\n

    <\/div>\n\n

    SYMFONISCH GEDICHT “DOCHTERS VAN JERUSALEM”.<\/h4>\n\n
    <\/div>\n\n

    Het tweede muzikale gedicht is getiteld “Dochters van Jeruzalem<\/strong>“, en het neemt ons ook mee naar Isra\u00ebl. Wat Carmen het meest ontroerde aan Jeruzalem was dat ze vanaf de Olijfberg een glimp kon opvangen van het kruis van Christus. Ik heb geprobeerd muziek te zetten bij een fragment uit The Passion volgens St. Lucas. Christus is onderworpen geweest aan een marteling die, volgens Cicero, de wereld nooit eerder zo hevig heeft gekend: de marteling van het kruis.<\/p>\n\n

    Stel je voor dat Jezus Christus Jeruzalem doorkruist met het kruis op zijn rug, met zijn hele lichaam opgezwollen van de slagen die hij met het Romeinse flagellum had gekregen. Op de Heilige Lijkwade kun je de sporen zien van de zweepslagen die Jezus Christus heeft gekregen, waardoor zijn hele lichaam is opgezwollen. Waarlijk, om Christus zo te zien, leek Hij op een monster, vol bloed. Onze Heer Jezus zag er zo uit dat, toen hij door een straat liep, enkele vrouwen, die hem zagen, begonnen te schreeuwen zoals in het Oosten. Jezus stopt en zegt tegen hen: “Dochters van Jeruzalem, ween niet om mij, maar ween om uzelf en om uw kinderen. Want als jullie dit doen met het groene hout, wat zal er dan gebeuren met het dorre?”<\/p>\n\n

    Deze woorden van het Evangelie zijn verschrikkelijk: “als dit gedaan wordt met het groene hout”; als dit gedaan wordt met de onschuldigen, wat zal er dan niet gedaan worden met de werkelijk schuldigen, die wij zijn? Wat bedoelt Jezus Christus hiermee? Dat hij niet anders kan dan de hele mensheid, ons allemaal, te gaan redden van het totale lijden, van de hel, van wat de duivel had voorbereid voor het dorre hout dat wij zijn. Dit woord van het Evangelie, zo diepgaand, zo indrukwekkend, dat betekenis geeft aan het lijden en de dood van onze Heer Jezus Christus, is wat we gaan horen. Ik heb geprobeerd het een beetje op muziek te zetten en ik hoop dat het u kan helpen.<\/p>\n

    \n
    \"Camino<\/figure><\/div>\n
    <\/div>\n\n
    Het symfonisch orkest en koor van de Neocatechumenale Weg wordt gevormd door docenten en musici van de Neocatechumenale Weg.<\/h5>\n\n

    Vandaag zijn aanwezig:<\/p>\n\n