Romë, 10 mars 1979
Prezantimi i famullitarit, don Carmelo: «Atë i Shenjtë, këtu gjeni të mbledhura katër Bashkësi Neokatekumenale. Bashkësitë mbështeten mbi një trekëmbësh: dëgjimin e Fjalës së Hyjit, që bëhet të mërkurën, dhe kremtimin e Eukaristisë të shtunën. Kremtimi i Fjalës përgatitet në grupe. Më pas, gjithçka mbështetet mbi shtyllën e dytë, që është Eukaristia, pas një katekeze të thellë mbi misterin eukaristik. Shtylla e tretë është jeta bashkësiore, gjatë bashkëjetesave: të arrish të jetosh në bashkësi një jetë vërtet bashkësiore, dhe jo thjesht një jetë të përbashkët. Nga këto katër bashkësi, e para lindi katër vjet më parë dhe më pas, vit pas viti, lindën edhe të tjerat. Këtu është i pranishëm katekisti që erdhi herën e parë, Gioacchino».
Gioacchino, duke iu drejtuar Atit të Shenjtë, tha: «Atë i Shenjtë, të gjithë ne që jemi mbledhur këtu jemi të lumtur që Ju kemi mes nesh, që Ju mirëpresim në “Emër të Zotit”, si “Ai që vjen në Emër të Zotit”. Dëshirojmë t’Ju shprehim, në emër të të gjithë këtyre vëllezërve, gëzimin e madh që mund të zbulojmë, në këtë Ecje Neokatekumenale, Kishën si Nënën tonë, e cila po na udhëheq pak nga pak drejt rizbulimit të Pagëzimit tonë. Ndiejmë një mirënjohje të pamasë ndaj Zotit dhe ndaj Kishës, sepse kjo Ecje po na ndihmon jashtëzakonisht shumë ta ndiejmë Zotin Jezu Krisht të gjallë dhe të pranishëm në jetën tonë, si edhe të krijojmë bashkimin vëllazëror. E falënderojmë Kishën — dhe Ju, duke qenë mes nesh, e bëni atë veçanërisht të pranishme dhe të gjallë — sepse po na bën këtë dhuratë të madhe: të rizbulojmë Pagëzimin tonë. Tani, ashtu siç na ftoni të bëjmë gjithmonë, këndojmë…»
«Prandaj këndojmë: Vdekja u mposht nga fitorja!»
Këto janë fjalët që Papa i shqiptoi spontanisht:
«Nga të gjitha fjalët që keni thënë, më e rëndësishmja është fjala rizbuluar. Shumë njerëz mendojnë se dinë gjithçka për Kishën, Krishtin, Ungjillin, Hyjin… dinë gjithçka, por nuk kanë më asgjë për të zbuluar. Na i kanë mësuar këto në shkollë, prandaj shkolla mjafton; pastaj i harrojmë, por mendojmë se dimë gjithçka. Megjithatë, gjithçka mbetet për t’u rizbuluar… Vetëm ajo fe që di ta rizbulojë vetveten, përmbajtjen e saj dhe qëndrimin e saj themelor, është një fe dinamike. Për Kishën dhe për popullin e Hyjit është e nevojshme një fe dinamike, që përpiqet të zbulojë dhe di ta gjejë vetveten».
«Ju uroj të vazhdoni përpara në Ecjen që keni nisur, të zbuloni gjithnjë e më shumë misterin e Kishës, misterin e Krishtit, misterin e Hyjit. Ky zbulim na çon deri te vetvetja, sepse misteri i Krishtit dhe misteri i Kishës shpjegohen vetëm brenda nesh. Nuk mund të jetoj pa Kishën, pa kuptuar se kush jam, pa e kuptuar vetveten. Kjo është një përpjekje shumë e bukur dhe shumë pozitive, dhe ju uroj të këmbëngulni në të».