Ikonografia dhe xhama të ngjyrosura
Pikturat në Ecjën Neokatekumenale
“Kiko Argüello studioi Arte Figurative në Akademinë S. Fernando të Madridit. Në vitin 1959 mori Çmimin e jashtëzakonshëm Kombëtar të Pikturës. Në vitin 1960, së bashku me skulptorin Coomontes dhe artistin e xhamit Muñoz de Pablos, themeloi grupin e kërkimit dhe zhvillimit të Artit të Shenjtë “Gremio 62”. Ata organizuan ekspozita në Madrid (Biblioteka Kombëtare), dhe përfaqësuan Spanjën, të emëruar nga Ministria e Marrëdhënieve Kulturore, në Ekspozitën Universale të Artit të Shenjt të Royan (Franca) në vitin 1960. Kiko ka ekspozuar gjithashtu disa nga veprat e tij në Holandë (Galeria “Nouvelles images”).”
Kurora e mistereve
Dostojevskij ka shkruar: “Bukuria do ta shpëtojë botën”, dhe Kiko ka përsëritur shpesh heren se “vetëm një estetikë e re do ta shpëtojë Kishën”. Imazhet e kësaj “kurore e mistereve” duan të prekin thellësinë e shpirtit të besimtarëve që e shikojnë. Dëshirojnë të ndihmojnë njeriun të ngritet tek Zoti. Këto piktura veprojnë në shpirtin e të krishterit si Shndërrimi në apostuj: në Malin e Taborit ata e shohin shkëlqimin e dritës hyjnore dhe dëgjojnë fjalën e Zotit. Këto imazhe, sidomos në liturgji, kanë një ndikim të menjëhershëm, edhe emocional: ato duan të ndihmojnë besimtarët të transformohen shpirtërisht. Shën Gjon Damaskeni, mbrojtës i ikonave gjatë furisë ikonoklastike dhe që u shpall Doktor i Kishës nga Papa Leo XIII, thoshte: “E pashë imazhin njerëzor të Zotit dhe shpirti im u shpëtua”
Fytyra e Shenjtë e Krishtit ju ndihmoftë të jeni dëshmitarë të dashurisë së tij.
Kiko Argüello.
Arkitekturë
Arkitektura në Ecjen Neokatekumenale
Gjatë historisë, Kisha ka kuptuar gjithmonë lidhjen midis bukurisë dhe ungjillizimit dhe ka qenë mbrojtësja më e madhe e bukurisë. Çdo gjë reflekton bukurinë e Krishtit dhe bukurinë e bashkimit vëllazëror. Ungjillizimi i popujve sllavë ka ndodhur kryesisht përmes bukurisë së liturgjisë, ikonave dhe këngëve. Vetëm në vitet e fundit, duket se ka mbizotëruar një vizion ‘funksionalist’ që e zvogëlon vendin ku bashkohet komuniteti në thjesht dhoma takimesh.
Megjithatë, sot është më shumë se kurrë e nevojshme dhe urgjente rinovimi i strukturave të Kishës. Përgjigja ndaj “fshatit global”, ndaj qytetit të madh, ndaj monokulturës, është një famulli që bëhet një “fshat qiellor”: një model shoqëror më njerëzor, i aftë të krijojë hapësira për qytetërimin e ri të dashurisë; një asamble eukaristike që nxit pjesëmarrjen aktive të besimtarëve; një realitet i “bashkësisë së bashkësive”, me një katekumenium të realizuar në sallat e bukura liturgjike për kremtimet në bashkësi të vogla.
Në pesë kontinente mund të gjenden vepra të projektuar nga Kiko në linjën e estetikës së re: Seminaret Redemptoris Mater, famullitë e reja, katekumeni, dhomat për kremtimet të bashkësisë, etj.
Skulpturë
skulptura në Ecjën Neokatekumenale
Bukuria është një përtejshme e qenies, së bashku me të mirën dhe të vërtetën… Bukuria prodhon kënaqësi në ne, na jep një emocion. Kështu, Zoti, në një farë mënyre, krijoi natyrën. Ai që e krijoi natyrën, e bëri atë të bukur për të na dhënë kënaqësi.
“Kënaqësia është në lidhje me dashurinë. Dhe është interesante, për mua si piktor, të kem studiuar ligjet e harmoniës: gjithçka në natyrë është në lidhje dhe në funksion të bukurisë. Nuk është gjithçka bukuri, në një kuptim, por ligjet e harmoniës janë në një marrëdhënie të materies, të formës… Është interesante, shkenca që studion marrëdhëniet është matematika; ja pse në harmoni ka një seri ekuacionesh që janë të tipit matematikor. Edhe në art, Platoni fliste për gjeometrinë e krijimit dhe matematikën. Në art, qoftë pikturë, skulpturë, muzikë ose poezi, gjithçka është në marrëdhënie, në marrëdhënie harmonike.”
Kjo marrëdhënia matematikore që ekziston në harmoni, ekziston gjithashtu në kohë, ekziston në muzikë. Muzika është shumë e rëndësishme sepse na mëson bukurinë në kohë. Çdo notë vlerëson të notën e ardhshem në kohë, në pikturë çdo vlerë të materialit, çdo lëmuarësi, çdo vizatim vlerëson tjetrin. Për shembull, simfonia e katërt e Beethoven-it fillon me një disonancë. Është fantastike. Në kohë, për të dhënë vlerë kohës… Pa folur për poezinë, fjalët, ose edhe skulpturën. Për shembull, Henry Moore, një skulptor anglez, ka studiuar kockat e njeriut, ka parë që kockat e njeriut… Hapsira e kockës së kofshës është e përkryer. Ajo hapsirë është e përkryer në funksionin e artikullimit dhe njëkohësisht është estetike, në menyrë maksimale. Të bësh një hark estetik, të bukur, është shumë e vështirë. Harku i qafës së një fokë është mahnitës… Jo çdo hark është estetik. Moore merr ato hapsira, i studion dhe bën një skulpturë harkesh, sepse një hark i një lloji i përgjigjet një dalim të një lloji tjetër, në mënyrë që të jetë estetik, sepse gjithçka është në marrëdhënie.
“Atëherë mund të themi se në estetikë ka një sekret të thellë, që është dashuria” (Kiko).
Kiko ka projektuar shumë objekte për liturgjinë: kupa, pjatat, turibulët, mbulimet për Biblinë, ornamente…, së bashku me skulptura: grupin skulptural të Predikimit në Mal, Shën Gjon Pali II, Jezu Krishtin e kryqëzuar, një grup dresh, etj.
Libra
Shënime biografike – Carmen Hernández
Blerje
Në këto shënime biografike do të shihni një grua të jashtëzakonshme, shumë e rëndësishme për Kishën, e dashuruar me Krishtin, me Shkrimin dhe me Eukaristinë. Ajo ishte e vetëdijshme që misioni që Zoti i kishte besuar ishte të më mbështeste, të më mbroste dhe të më korrigjonte për mirëqenien e Ecões Neokatekumenale. Falënderoj Zotin për Carmen që gjithmonë më tha të vërtetën, vazhdimisht. Ajo ishte një grua e thellë, autentike dhe e lirë në marrëdhëniet e saj me të tjerët. Ishte shumë inteligjente. E donte Krishtin dhe Kishën; dhe Papën mbi të gjitha. Ne besojmë se Carmen është me Zotin, ajo është tashmë në festë. Këto shënime biografike nuk janë vetëm për vëllezërit e Ecjes, por janë për gjithë Kishën, për të njohur një grua të jashtëzakonshme, që jetoi besimin në mënyrë heroike. Carmen Hernández! (Kiko Argüello).
Në përvjetorin e pestë të vdekjes së Carmen Hernández, më 19 korrik 2021, publikohet biografia e saj e parë zyrtare. Autori i saj është profesori dhe doktor në Filozofi Aquilino Cayuela dhe libri është i publikuar nga Biblioteka e Autorëve të Kristerë (BAC në shpanjisht).
Kërigma. Në barakat me të varfërit
Bleje
“Kam dashur të shkruaj këtë libër të vogël sipas sugjerimit të kardinalit Cañizares, i cili e vlerësoi si të rëndësishme që të thoja diçka për atë që Zoti ka bërë me ne në barakat, me të varfrit, dhe gjithashtu që të publikoj një kerygma që mund të ndihmojë Sinodin për Ungjillizimin e Ri, sidomos për përmbajtjen dhe antropologjinë” (Kiko Argüello).
Cardinali Cañizares: “…Kjo libër i vogël, një dhuratë e vërtetë nga Zoti, shpërndan frikat dhe pasiguritë dhe na mbush me guxim për të ndjekur shpalljen e tij – kerygma – për të shkuar atje ku ndodhen njerëzit, për të qenë para tyre dëshmitarë të guximshëm dhe shpallës të bindur të Ungjillit’ (Nga hyrja)”.
Kardinali Schönborn: ‘Në këtë katekeze është kondensuar, në një mënyrë mbresëlënëse, e gjithë shpallja e Ungjillit’
Shënime 1988-2014
Bleje
“Për rreth tridhjetë vjet kam shkruar në fletore, në mënyrë sporadike dhe të parregullt, pa pasur një qëllim të veçantë, disa mendime, riflektime, thënie, kujtime, konsiderata, shënime, monologë, lutje, që janë shkaktuar në mua nga fjalet e ungjillizimit dhe të katekizmit për të cilat Zoti më ka thirrur në Kishë, së bashku me Carmen Hernández dhe don Mario Pezzi. (…) Nëse këto shënime mund të ndihmojnë dikë, qoft bekuar Zoti” (Kiko).
“Libri është i përbërë nga fragmente të vogla letrare që mund të lexohen pa lidhje mes tyre. Janë reflektime që fillojnë nga një ngjarje, një bashketesë ose një takim; janë thirrje shpirtërore për të shpallur ose për të paditur; nxitje ose thirrje për shpresë, në të cilet mund të ndihet i përfshirë edhe lexuesi: ndonjëherë janë konfidenca guximtare që buroinë nga shpirti i autorit; të tjera janë një lloj himnash ose psalmesh, lutje të zjarrta dhe falënderime të gjalla ndaj Zotit. Me të dhënat që përmbajnë shkrimet e shkurtra, mund të ndiqet në një farë mënyre fillesen historike që nga viti 1988 deri në vitin 2014. Ato lidhen nga historia besuese e autorit dhe e Ecjes Neokatekumene më shumë se një zhvillim tematik; shpërndarë këtu e atje shfaqen shumë përmbajtje të karizmës specifike. Është një histori plot me gëzime dhe vuajtje; shihet qartë lufta e autorit për të vazhduar me besnikëri detyrën që i është besuar nga Zoti” (Nga prezantimi i Kardinalit Ricardo Blázquez Pérez, President i Konferencës Ipeshkvnore Spanjolle).
Ditore: 1979 – 1981
Bleje
“Bie shi, por dita zhbardh e qartë. Jezu. Jam e befasuar. Faleminderit. Vuajtia ka vendosur mëshirë në zemrën time. Faleminderit, Jezu. Paqe, gëzim…” (Carmen Hernández, Ditar – 1979-1981, Vali i të Rënëve – Madrid, 27 janar 1979).
“Pesëdhjetë vjet pa një çast pushimi: udhëtime, shqyrtime, vizita në shumë bashkësitë në Madrid, Zamora, Barcelonë, Paris, Romë, Firence, Ivrea… duke dëgjuar vazhdimisht çdo vëlla duke folur për jetën e tij, dhimbjet dhe historinë e tij, duke e ndriçuar atë më dritën e besimit, të kryqit të lavdishëm të Zotit tonë Jezu Krisht. Mendoj se keni të drejtën të njihni zemrën e Carmen, dashurinë e saj të pafundme për Jezu Krisht. Ajo thoshte vazhdimisht: “Jezu im, të dua, të dua”. Ejani, ejani, më ndihmoni” (Kiko Argüello).
Ecja Neokatekumenale
Fjalët e Papëve: Shën Pali VI, Shën Gjon Pali II, Benedikti XVI dhe Francesco.
Apostujt e parë, në ekipe të vogla të shpalljes, udhëtonin nëpër sinagogat duke shpallur Lajmin e Mirë: Zoti e ngjalli shërbëtorin e tij, Jezu Krishtin, atë që ne e kemi mohuar, duke kërkuar hir për një vrasës (Barabbin); që vdiq pa kundërshtuar, pa rezistuar ndaj së keqes, duke dashur armiqtë e tij dhe duke i falur (“Atë, falju, sepse nuk e dinë çfarë bëjnë”); që ofroi të keqen që iu bënë – torturat dhe kryqi – si provë që dashuria e tij ishte më e madhe se vdekja, pa ndaluar dashurin për ta, madje edhe kur ia morën jetën; Zoti e ngjalli nga të vdekurit dhe sot Ai është I gjallë, për të falur çdo mëkat, çdo krim.”
“Koha jonë ka nevojë të rifillojë ndërtimin e Kishës, thuajse, nga ana psikologjike dhe baritore, sikur të fillonte përsëri, si të thuash, të rigjenerohej…” (Pali VI, Audiencë, e mërkurë 4 gusht 1976).
Këngët e Ecjes Neokatekumenale
“Libri i këngëve është rishikuar nga Qendra Dioqezane Neokatekumenale e Romës dhe e Madridit, dhe është botuar në gjuhë të ndryshme dhe gjithashtu në ngjyra të ndryshme për të diferencuar etapat graduale të Ecjes. Psalmistët duhet të dinë të zgjedhin këngët sipas etapës së Ecjes ku ndodhet Bashkësia e tyre, dhe të presin që katekistat e tyre t’ua transmetojnë këngët e bashketesave dhe kalimeve të ndryshme të Ecjes. Kështu, vëllezërit mund të kuptojnë më mirë domethënien e çdo kënge.”
Orkestra
Orkestra Sinfonike e Ecjes Neokatekumenale që e themelluar si njet shërbim nga Ecja Neokatekumenale ndaj Ungjillizimit nëpërmjet muzikës.
