Prestarnir 800 frá Redemptoris Mater prestaskólunum í Ameríku (Norður-, Mið- og Suður-Ameríku) sóttu í morgun almennan áheyrnarfund hjá Leó páfa, ásamt leiðbeinendum sínum og farand-trúfræðurum frá viðkomandi þjóðum. Þeir voru nýkomnir úr trúboðsferð um ítölsk prestaköll þar sem þeir boðuðu fagnaðarerindið án farangurs, án peninga og án farsíma.
Í fræðslu sinni fjallaði páfinn um postullegu stjórnarskrána Sacrosanctum Concilium um helgihald Síðara Vatíkanþings. Hann hvatti kristna menn til að lifa evkaristíuna til fulls, með viðeigandi undirbúningi og með því að upplifa allt ríkidæmi Guðs orðs, þökk sé þeim lesbókum sem teknar voru saman eftir þingið. Í lok áheyrendatímans ávarpaði páfinn prestana með þessum orðum:
«Ég fagna með kærleika prestum hinnar Nýkatekúmensku göngu (Cammino Neocatecumenale) sem koma frá ólíkum löndum: ég vona að dagleg fórn evkarestíunnar verði ykkur til stuðnings í embætti ykkar í þágu þjóðar Guðs».
Leó páfi XIV
Þessum orðum var fagnað með miklu og löngu lófataki.
Áður en prestarnir lögðu af stað í trúboðsferðina funduðu þeir með Kiko Argüello í „Samkomutjaldinu“ í Porto San Giorgio, sem hvatti þá til að fara á milli borga og boða Krist:
„Þegar þið boðið fagnaðarerindið (kerigma), lýsið þið því yfir að hið guðlega eðli sem opinberaðist í Kristi sé það að Guð elskar manninn – jafnvel þótt hann sé illur – hann elskar hann og vill gefa honum hlutdeild í sér. Ef þessi manneskja trúir því fyrir guðlegt kraftaverk, getur Guð búið í henni! Guð þráir að vera innra með henni, en hann getur ekki gert það án frelsis þeirrar manneskju, og eina leiðin er að biðja hana um það. Þess vegna vildi hann frelsa heiminn með heimsku prédikunarinnar, með fagnaðarerindinu. Það er ekkert stærra en að boða fagnaðarerindið, og þess vegna segjum við með Páli postula: „Vei mér ef ég prédika ekki fagnaðarerindið!“
Með því að tjá sig um orð Jesú Krists þegar hann sendi postulana tvo og tvo til að boða Guðs ríki: „Sá sem tekur á móti yður, tekur á móti mér“, minnti Kiko prestana á upphaf Göngunnar: „Það er Guð sem gerir hlutina, það er Guð sem vildi að einhver tæki á móti okkur, sem leiddi erkibiskupinn í Madríd, Monsignor Casimiro Morcillo, til fátækrahverfanna (Baracche) og færði okkur síðan inn í prestaköllin. Það er Guð sem leiddi föður Dino Torregiani – stofnanda Þjóna kirkjunnar – til að hlusta á fræðsluna í Avila, til að bjóða okkur að koma og prédika í Róm.“
Vegna þess vonleysis sem hrjáir marga presta vegna trúarkreppunnar, hálftómra prestakalla og skorts á prestköllunum, sagði Kiko við þá: „Við viljum færa þennan nýja andblæ, þessa náðargáfu kristinnar fræðslu, til allrar kirkjunnar á Ítalíu. Gjöf Heilags Anda til kirkjunnar henni til hjálpar. Margir heilagir prestar þjást í dag vegna þeirrar afkristnunar sem nú á sér stað.“
Enginn farangur, engir peningar… Og án farsíma. Eins og heilagur Frans frá Assisi, heilagur Dóminíkus frá Guzman, heilagur Ignatíus frá Loyola og margir aðrir dýrlingar hefðu risið upp og gengið á ný til að boða fagnaðarerindið. Biskupar og sóknarprestar komu í heimsókn sem merki um velvilja og kærleika til kirkjunnar.
Með því að hvetja þá til að ganga með Biblíuna og rósakransinn, minnti Kiko þá á að „heilagur Louis Grignion de Montfort spáði því að á síðari tímum myndi herdeild fagnaðarerindisboða ganga með tvíeggjað sverð í hönd: Biblíuna í vinstri hendi og rósakransinn í þeirri hægri, og þeir myndu ganga um götur Evrópu. Heilagur Louis Grignion de Montfort var farand-trúboði sem prédikaði fagnaðarerindið um allan suðurhluta Frakklands, gagntekinn af kærleika til Maríu meyjar. Þið munuð líka leggja af stað, ganga með Biblíuna og rósakransinn, og boða fagnaðarerindið á Ítalíu.“
Allir sneru þeir aftur úr trúboðsferðinni fullir gleði, eftir að hafa séð kraftaverk sem þeir gátu ekki einu sinni ímyndað sér og veitt mörgum sóknarprestum, sem tóku á móti þeim, huggun. Eftir að hafa sótt áheyrendatíma páfans innsigluðu prestarnir þennan trúboðsdag með fagnandi evkaristíu við Hásætisaltarið (Altare della Cattedra) í Péturskirkjunni. Síðan sneru þeir aftur til miðstöðvar Nýkatekúmensku göngunnar í Porto San Giorgio, þar sem þeir héldu áfram samveru sinni með Kiko Argüello allt til sunnudags. En áður en þeir sneru aftur til prestakalla sinna í hinum ýmsu ríkjum Ameríku, heimsóttu þeir Hið heilaga hús í Loreto (Santa Casa di Loreto), þar sem þeir héldu evkaristíu og lögðu trúboð sitt í hendur hinnar blessuðu Maríu meyjar.
