Ein helsta náðargáfan, eða ávöxtur Göngunnar, eru farandtrúkennarar. Þökk sé þeim hefur hún breiðst út um fimm heimsálfur. Alþjóðlega teymið sem ber ábyrgð á Göngunni kemur á fót teymum farandtrúkennara – venjulega skipuð presti, hjónum og einhleypum karlmanni; eða presti, einhleypum karlmanni og einhleypri konu – sem sendir eru til fjarlægra biskupsdæma til að hefja og leiðbeina framkvæmd Nýkatekumensku Göngunnar“ (Lögskrárnar, 31. gr., 2).
Farandteymið bregst þannig við hinum ýmsu beiðnum sem berast víðsvegar að úr heiminum: Alþjóðateymið býður bræðrum Göngunnar að bjóða sig fram til þessa trúboðs og vera send hvert sem er í heiminum og þeir sem finna sig kallaða af Guði bjóða sig fram fúslega.
Þetta boð fer venjulega fram í „samverum“ (eða „hlésdögum“) þar sem „Alþjóðlega teymið sem ber ábyrgð á Göngunni , eða annað sem það tilnefnir, skoðar framboðið og samræmir starfsemi ferðatrúkennarana, í krafti „slagbils og þanbils“ (sistole e diastole), samkvæmt fordæmi Drottins sem sendi postula sína í verkefni og safnaði þeim síðan saman á afviknum stað til að hlusta á kraftaverkin sem heilagur andi vann með þeim (Lögskárnar, gr. 31,3).
„Farandtrúkennarinn er áfram sameinaður sókn sinni og samfélagi, sem hann snýr reglulega til til að taka þátt í göngu samfélagsins. Ennfremur samþykkir farandtrúkennarinn að lifa verkefni sínu í óvissu og er frjálst að rjúfa það hvenær sem er með að upplýsa biskupinn þegar í stað og alþjóðlega teymið sem ber ábyrgðina“ (Lögskrárnar, 31. gr., 4).