Mario Pezzi

Mario Pezzi fæddist í Gottolengo (Brescia, Ítalíu) þann 19. september 1942, þriðji í röð fimm systkina. Hann gekk í prestaskóla Comboni-trúboðanna 10 ára að aldri. Eftir reynslutímann var hann sendur af yfirmönnum sínum til náms í Róm við Alþjóðlega skólasetrið (Scolasticato Internazionale) og lærði þar guðfræði við Háskóla Páfagarðs (Pontificia Università Urbaniana). Hann hlaut prestsvígslu þann 19. mars 1969 og hóf doktorsnám í dómatískri guðfræði (Teología Dogmatica) við Gregoríusarháskólann (Pontificia Università Gregoriana) undir leiðsögn prófessorsins og prestsins Zoltan Alszeghy.

Á sama ári kynntist hann Kiko og Carmen, upphafsmönnum Nýkatekúmensku göngunnar, og hlýddi á síðustu trúarfræðsluna í Natività-sókninni í Róm. Í janúar 1970 hlýddi hann aftur á trúarfræðsluna í sókn San Giovanni di Dio, þar sem hann sinnti prestsþjónustu sinni, og gekk til liðs við fyrsta samfélag Nýkatekúmensku göngunnar í þeirri sókn. Þar sem hann sá í göngunni von fyrir trúboðsskóla í Afríku, sérstaklega eftir hinar hörmulegu reynslusögur af fjöldamorðum meðal kristinna manna í Búrúndí, fékk hann leyfi yfirmanna sinna til að starfa sem farandtrúboði á vegum göngunnar með Afríkutrúboð í huga. Í september 1970 gerði hann hlé á doktorsnámi sínu og var sendur af Kiko og Carmen til að opna gönguna í tveimur biskupsdæmum, í Brescia og Mílanó, og í janúar 1971 í San Leone-sókninni í Catania.

Í júní 1971 bauðst honum, að boði Kiko og Carmen, að taka við af D. Francesco Cuppini, prestinum sem hafði fylgt þeim allt frá árinu 1968. Varð hann þar með hluti af teymi þeirra á þeim tímum sem þau stunduðu fagnaðarerindisboðun á Ítalíu, sérstaklega í Róm, Flórens og Ivrea. Þegar Kiko og Carmen voru á Spáni fylgdi P. Jesús Blázquez þeim sem prestur, og var faðir Mario þá sendur til að boða fagnaðarerindið í Langbarðalandi (Lombardia) og síðar í Portúgal. Í desember 1981, með bréfi frá yfirmanni Comboni-reglunnar, var hann sendur sem farandtrúboði reglunnar til að innleiða gönguna í Kartúm (Súdan), sem var miðstöð Comboni-trúboðsins, og í kjölfarið, í mars 1982, til Kampala (Úganda). Frá þeim árum fór hann í fjölda ferða til Afríku: hann heimsótti ýmsa biskupa í Kenýa, trúboðsfjölskyldur göngunnar á Fílabeinsströndinni, í Kamerún og Sambíu, ásamt Redemptoris Mater-prestaskólunum í Kitwe (Sambíu), Douala (Kamerún), Dar es Salaam (Tansaníu), Goma (Kongó) og Morondava (Madagaskar). Hann heimsótti jafnframt ýmsa biskupa, fyrst í Angóla og síðar í Mósambík, til að opna gönguna þar. Hann fór einnig til Bangví (Mið-Afríkulýðveldinu) og Bújúmbúra (Búrúndí).

Frá árinu 1982 var hann kallaður til að vera hluti af ábyrgðarteymi Nýkatekúmensku göngunnar að fullu ásamt Kiko og Carmen. Fylgdi hann þeim í samskiptum við páfana, Páfagarð, biskupa, við yfirferðir og áfanga, á alþjóðlegum samverum farandtrúboða, sem og í alþjóðlegum ferðum og fundum allt til dagsins í dag. Árið 1992 bauð nýtt ráð Comboni-reglunnar honum annaðhvort að ganga aftur til liðs við regluna eða innskrifast í biskupsdæmið í Róm. Eftir að haft yfirgefið regluna tók staðgengill páfans, Camillo Ruini kardínáli, á móti honum sem farandtrúboðspresti.

Við samþykkt lögskrárinnar árið 2002 til reynslu (ad experimentum), og árið 2008 til frambúðar, var hann skipaður af Páfagarði sem prestur alþjóðlega teymisins ásamt Kiko og Carmen.

Þann 13. nóvember 2025 þáði hann heiðursdoktorsnafnbót í guðfræði (Dottorato Honoris Causa) frá UCAM – Kaþólska háskólanum í Murcia – fyrir árlega trúfræðslu í upphafi námskeiða á árunum 1992 til 2025, um kennivald kaþólsku kirkjunnar (Magisterium).