Kiko Argüello

Francisco José Gómez Argüello Wirtz urodził się w León (Hiszpania) 9 stycznia 1939 roku jako syn José Gómeza de Argüello Díaz-Canseco i Pilar Wirtz Suárez-Guisasola, jako najstarszy z czworga rodzeństwa. Kiedy miał dwa lata jego rodzice przenieśli się z rodziną do Madrytu. Studiował w Centralnej Szkole Sztuk Pięknych przy Akademii San Fernando w Madrycie,uzyskując tytuł profesora rysunku. Brał udział w licznych wystawach i konkursach malarskich w Hiszpanii. W 1959 roku otrzymał Nadzwyczajną Narodową Nagrodę Młodych Malarzy za obraz „La espera”.

Pod koniec lat 50. przeżył kryzys egzystencjalny, który doprowadził go do głębokiego spotkania z Jezusem Chrystusem, skłaniając go do poświęcenia swojego życia i twórczości Chrystusowi i Kościołowi, a także do zmiany treści swojej sztuki. 8 grudnia 1959 r., wczesnym popołudniem, gdy przebywa w domu rodziców, odczuwa potrzebę wycofania się do swojego pokoju na chwilę modlitwy i tam odczuwa obecność Matki Bożej z Dzieciątkiem na rękach, która powierza mu przesłanie: „Trzeba tworzyć wspólnoty chrześcijańskie jak Święta Rodzina z Nazaretu, które żyłyby w pokorze, prostocie i uwielbieniu. Drugi to Chrystus”. Przesłanie to zaskoczyło go i stało się podstawą całego jego życia.

W 1960 roku, w przededniu Soboru Watykańskiego II, który głęboko wpłynął na jego życie jako chrześcijanina i artysty, wraz z o. Aguilarem OP odbył podróż po Europie, aby studiować sztukę sakralną i poznać relacje między sztuką katolicką a protestancką w perspektywie zwołania Soboru. Wraz z rzeźbiarzem José Luisem Alonso Coomontesem i twórcą witraży Carlosem Muñozem de Pablosem tworzy grupę badawczo-rozwojową zajmującą się sztuką sakralną, „Gremio 62”, i organizuje serię wystaw w Madrycie, Royan (Francja) i Hadze (Holandia)…. Jego życie w tych latach było już naznaczone apostolatem jako wykładowca Cursillos de Cristiandad.

Słuchając przemówienia papieża św. Jana XXIII, który mówił o Kościele ubogich, miał przeczucie, że odnowa Kościoła nadejdzie od ubogich, i tak w 1964 r. porzucił karierę malarza i, idąc śladami św. Karola de Foucaulda, aby żyć ukrytym życiem Jezusa w Nazarecie, postanowił udać się do najbiedniejszych, do baraku w Palomeras Altas, na przedmieściach Madrytu. Wokół niego zgromadziła się grupa Cyganów, przestępców (quinquis), ubogich… – oni będą trzonem pierwszej wspólnoty neokatechumenalnej.

W Palomeras poznaje Carmen Hernández, która właśnie wróciła z Izraela i która, dzięki hiszpańskiemu liturgiście ojcu Pedro Farnésowi, jest w kontakcie z całą reformą liturgiczną Soboru Watykańskiego II. Carmen jest pod ogromnym wrażeniem wspólnoty ubogich, którą spotyka w Palomeras, i postanawia pozostać tam, wśród nich, w pobliskim baraku.

Na prośbę samych ubogich, z którymi żyją, Kiko i Carmen zaczynają głosić Ewangelię Jezusa Chrystusa i, stopniowo, z upływem czasu, Pan prowadzi ich do stworzenia syntezy teologiczno-katechetycznej, opartej na Słowie Bożym, liturgii i wspólnocie, aby doprowadzić ludzi do braterskiej wspólnoty i dojrzałej wiary.

Te nowe itinerarium chrześcijańskiej inicjacji wzbudza zainteresowanie arcybiskupa Madrytu, Casimira Morcillo. Dowiaduje się o nim, ponieważ 28 sierpnia 1965 r. rozkaz rządowy wysyła Gwardię Cywilną, by zburzyła baraki w Palomeras Altas. Kiko zwraca się wówczas o pomoc do arcybiskupa, który wstrzymuje rozbiórkę, dostrzega to, co Kiko i Carmen robią wśród ubogich, i zachęca ich do przeniesienia tego doświadczenia ewangelizacji do innych parafii w Madrycie. W taki sposób zaczynają również w Zamorze i Ávili (1965-67).

W Avili poznają Sługę Bożego, biskupa Dino Torreggianiego, założyciela Sług Kościoła, który zaprasza ich do Rzymu. W 1968 roku udają się do Rzymu z listem od arcybiskupa Casmiro Morcillo, arcybidkupa Madrytu, skierowanym do wikariusza papieskiego, kardynała Angelo Dell’Acqua. Tam Kiko rozpoczyna swoją misję w barakach Borghetto Latino. Między wrześniem a listopadem, w Rzymie, Kiko i Carmen, w towarzystwie księdza Don Francesco Cuppini, po uzyskaniu zgody od kardynała wikariusza, prowadzą katechezy i powstaje pierwsza wspólnota neokatechumenalna w parafii Świętych Męczenników Kanadyjskich.

Cała ta pasja ewangelizacji, którą Kiko i Carmen kontynuują, zawsze w towarzystwie kapłana – do 1971 r. był to o. Francesco Cuppini, następnie hiszpański prezbiter Jesús Blazquez, a od 1971 r. do katechez we Włoszech i od 1982 r. na sposób stały o. Mario Pezzi – gromadzi wokół Kiko i Carmen prezbiterów, małżeństwa i osoby samotne, którzy czują powołane do bycia wędrownymi i są gotowi udać się w dowolne miejsce na świecie, gdzie jest prośba o katechezy, aby nieść ten sam sposób chrześcijańskiego wtajemniczenia.

Rozpoczynają intensywną działalność katechetyczną, pragnąc nieść odnowę Soboru Watykańskiego II do parafii, a stopniowo kształtuje się to jako droga chrześcijańskiej inicjacji po-chrzcielnej. Po wysłuchaniu głoszenia i katechez wyruszają „w drogę” we wspólnocie neokatechumenalnej, aby odkrywać na nowo, etapami, sakrament chrztu. Są to małe wspólnoty, podobne do Świętej Rodziny z Nazaretu, pragnące żyć w pokorze, prostocie i duchu uwielbienia, gdzie druga osoba jest Chrystusem. Wspólnoty nie powstają z woli osób zrzeszonych, ale z inicjatywy tych, którzy po dwóch miesiącach katechezy kerygmatycznej czują się powołani do drogi stopniowego i postępującego wzrostu ziarna swojego Chrztu: egzystencjalnej przemiany życia, z okresem gestacji (ciąży) życia boskiego w nas. Tak więc, podobnie jak w Kościele pierwotnym, chrześcijanie poprzez drogę dojrzewania w wierze uwidaczniają we wspólnocie dzieło zbawienia, które Bóg w nich dokonuje; wspólnotę, Ciało Chrystusa Zmartwychwstałego, która uobecnia miłość i jedność: znaki, które mogą przyciągnąć pogan do wiary. Jest to sposób realizacji Soboru Watykańskiego II oraz tego, czego Sobór oczekiwał, przedstawiając Kościół jako światło, sól i zaczyn. Sposób ten pomaga parafii w proroczy sposób przejść od duszpasterstwa opartego na sakramentach do duszpasterstwa ewangelizacyjnego. W zsekularyzowanym społeczeństwie wspólnoty neokatechumenalne żyją w Kościele, Ludzie Bożym, jako sakrament zbawienia, jako światło pośród narodów.

Artystyczna wrażliwość Kiko, jego doświadczenie życiowe i formacja jako katechety w Cursillos de Cristiandad, wraz z przygotowaniem teologicznym Carmen, jej pasją do ewangelizacji i znajomością ruchu odnowy Soboru Watykańskiego II, będą podstawą Drogi Neokatechumenalnej.

Dzieło to otrzymało swoje pierwsze oficjalne błogosławieństwo podczas audiencji 8 maja 1974 r., gdy papież św. Paweł VI powiedział: „Jakże wiele radości i nadziei dajecie nam swoją obecnością i swoją działalnością!”, oraz bardzo cenne potwierdzenie podczas audiencji 12 stycznia 1977 r., w przemówieniu papieża w całości poświęconym Drodze Neokatechumenalnej; na zakończenie audiencji papież przyjmuje prywatnie Kiko i Carmen, a do Kiko mówi: „Bądź pokorny i wierny Kościołowi, a Kościół będzie wierny tobie”, a Carmen, klęczącej przed nim, kładzie rękę na głowie.

Kiko i Carmen, zawsze bardzo uważni i wierni Magisterium Kościoła, po przemówieniu św. Jana Pawła II na VI Sympozjum Rady Konferencji Episkopatów Europy (11 października 1985 r.), w którym wezwał Kościół do „Nowej Ewangelizacji”, poczuli się z jednej strony pobudzeni do rozpoczęcia w 1986 r. nowego sposobu ewangelizacji, w którym biorą udział rodziny wraz z dziećmi, a z drugiej strony do otwarcia seminariów, które są diecezjalne, a jednocześnie misyjne i międzynarodowe, i które otrzymają nazwę Redemptoris Mater. 14 lutego 1988 r., przy wsparciu Ojca Świętego, kardynał wikariusz Ugo Poletti erygował w Rzymie pierwsze diecezjalne seminarium misyjne Redemptoris Mater.

Obecnie na pięciu kontynentach jest 116 diecezjalnych seminariów misyjnych, z których wyświęcono już ponad 3000 prezbiterów. Są niestrudzone podróże misyjne, podczas których powstają liczne wspólnoty w wielu krajach, a także odbywają się spotkania z mnóstwem młodych, zarówno po to, by wzbudzać powołania do życia kapłańskiego i zakonnego, jak i po to, by angażować i wzywać same rodziny wraz z dziećmi do ofiarowania się na rzecz ewangelizacji dzisiejszego świata.

Szczególny dar został następnie przekazany Drodze 30 sierpnia 1990 r. w liście „Ogniqualvolta”, skierowanym do biskupa Paula Josefa Cordesa, pełnomocnika „ad personam” ds. Wspólnot Neokatechumenalnych: papież św. Jan Paweł II uznał „Drogę Neokatechumenalną za itinerarium formacji katolickiej, ważne dla społeczeństwa i czasów współczesnych”.

W 2002 roku podjęto dwa formalne i decydujące kroki: wydano dekret zatwierdzający „ad experimentum” statut Drogi Neokatechumenalnej przez Papieską Radę ds. Świeckich z upoważnienia papieża Świętego Jana Pawła II, oraz w 2008 roku (11 maja, uroczystość Zesłania Ducha Świętego), kiedy to nastąpi ostateczne zatwierdzenie Drogi przez papieża Benedykta XVI jako „formy diecezjalnej realizacji inicjacji chrześcijańskiej” (Statut, art. 1,2). Następnie, 26 grudnia 2010 r., nastąpiło również oficjalne zatwierdzenie „Dyrektorium Drogi Neokatechumenalnej”, czyli tekstów katechez Kiko i Carmen, które towarzyszą itinerarum neokatechumenalnemu. Następnie 8 stycznia 2012 r. nastąpi zatwierdzenie celebracji Dyrektorium Katechetycznego, a w 2014 r. potwierdzenie przez papieża Franciszka, za pośrednictwem Sekretariatu Stanu, praktyk liturgicznych i Statutów Drogi Neokatechumenalnej.

Kiko, na zaproszenie Ojca Świętego, uczestniczył jako słuchacz na różnych Synodach:

W 1983 r. w synodzie poświęconym pokucie i pojednaniu w misji Kościoła;
W 1987 r. w synodzie poświęconym Powołaniu i misji świeckich w Kościele i w świecie;
W 1999 r. w II Specjalnym Zgromadzeniu Synodu Biskupów poświęconym Europie;
W 2005 r. w XI Zwyczajnym Zgromadzeniu Ogólnym Synodu Biskupów poświęconym Eucharystii;
W 2008 r. w XII Zwyczajnym Zgromadzeniu Ogólnym Synodu Biskupów poświęconym Słowu Bożemu;
W 2012 r. w Synodzie Nowa ewangelizacja w celu przekazywania wiary chrześcijańskiej.

Ponadto w 1990 r. papież św. Jan Paweł II mianował go konsultorem Papieskiej Rady ds. Świeckich na okres 5 lat; nominacja została przedłużona w 1996 i 2001 roku; w 2008 roku została potwierdzona przez papieża Benedykta XVI, a w 2014 roku przez papieża Franciszka: czyli od 1990 do 2019 roku był członkiem Dykasterii ds. Świeckich.

W 2011 roku papież Benedykt XVI mianował go konsultantem Papieskiej Rady ds. Promocji Nowej Ewangelizacji na okres pięciu lat.

Wystąpienia Kiko podczas uroczystości wręczenia tytułów doktorskich oraz przemówienia na synodach były okazją do przedstawienia całego bogactwa teologicznego, a także duchowego, dzieła, które Pan zechciał wzbudzić, oraz do ponownego zaproponowania misji rodziny w Kościele, głoszenie kerygmatu w nowej ewangelizacji, nową estetykę w Kościele, budowanie relacji przyjaźni z narodem żydowskim w świetle „Notra aetate”; a także: misję kapłańską wiernych chrześcijan, centralną rolę Eucharystii i Słowa Bożego w inicjacji i formacji chrześcijańskiej, pilną potrzebę przekazywania wiary dzieciom, konieczność ponownego odkrycia prawdziwego oblicza parafii wraz z uwzględnieniem uwagi, jaką cały Kościół jest wezwany poświęcić Nowym Rzeczywistościom Kościelnym, Drodze Neokatechumenalnej, drodze chrześcijańskiej inicjacji w parafiach i innym…

W odpowiedzi na wezwanie skierowane przez św. Jana Pawła II do całego Kościoła w 1985 roku, dotyczące nowej ewangelizacji, Kiko i Carmen odpowiedzieli, wołając rodziny wraz z dziećmi: tak powstały „missio ad gentes”, czyli rodziny (rodzice i dzieci), które wyjeżdżają do obszarów potrzebujących chrześcijańskiej obecności i świadectwa, powołane przez samych biskupów, którzy powierzają im, w towarzystwie kapłana, prawdziwą „missio”. Obecnie są obecne w 64 krajach, gdzie powstało 220 missio ad gentes, a dzięki zainteresowaniu, jakie papież Franciszek poświęcał peryferiom, zwłaszcza w dużych miastach, odpowiedzieli, zapraszając całe wspólnoty, które ukończyły itinerarium neokatechumenalne, do ofiarowania się na misję, do wyjścia ze swojej parafii i udania się do innej, tam gdzie biskup lub proboszcz proszą o chrześcijańską obecność: w ten sposób różne „Communitates in missionem” zostały wysłane na peryferie Rzymu, Madrytu i wielu innych miast.

Odtworzenie dzisiaj drogi chrześcijańskiej inicjacji, która z jednej strony czerpie całe bogactwo starożytnego katechumenatu, a z drugiej zakorzenia się w dzisiejszym społeczeństwie i Kościele, uwzględniając całą odnowę zaplanowaną przez Sobór, wymaga łaski i naprawdę genialnych zdolności, którymi Pan obdarzył Kiko i Carmen, a które, wraz z syntezą teologiczno-katechetyczną, obejmują przestrzenie i elementy liturgiczne, malarstwo, muzykę…

Pan podpowiada przede wszystkim Kiko, by na nowo przemyślał przestrzeń liturgiczną odpowiednią dla wspólnoty: nową estetykę, która z wspólnoty rozciąga się na całą parafię, tworząc nowy model parafii. W ten sposób przywraca zgromadzenie liturgiczne: studiując baptysteria starożytnego Kościoła, buduje w centrum przestrzeni liturgicznej chrzcielnicę, która umożliwia chrzest przez zanurzenie – jako znak bardziej właściwy dla tego, co ten sakrament celebruje i zgodnie z wytycznymi Soboru –, umieszcza ołtarz w bardziej centralnym miejscu, a na otaczających go ścianach tworzy i maluje „koronę misteryjną”, obrazy, które ukazują wielkie tajemnice historii zbawienia, zgodnie z kanonem Kościoła prawosławnego, a do których malarstwa stosuje również kanony i swoją wiedzę o sztuce nowoczesnej. W całej tej pracy korzysta również ze współpracy innych architektów i malarzy, tworząc wokół siebie prawdziwą szkołę.

Wraz z przestrzeniami liturgicznymi, aby wspólnoty mogły podjąć tę stopniową drogę formacji i w pełni uczestniczyć w liturgii, Kiko komponuje muzykę do wielu psalmów i innych fragmentów Pisma Świętego, a także do hymnów Kościoła pierwotnego, wierszy autorów duchowych, czy też fragmentów zaczerpniętych z jego własnych pism.

Jest jeszcze jedna ważna kwestia, którą należy podkreślić i która doskonale oddaje charakter twórczego słuchania, z jakim Kiko i Carmen podchodzili do nauczania papieskiego: w przemówieniu skierowanym do Kurii Rzymskiej 21 grudnia 2009 roku papież Benedykt XVI zaproponował ideę „Dziedzińca Pogan”, aby stworzyć przestrzeń dialogu otwartą dla wszystkich – wierzących i niewierzących – w obliczu współczesnych wyzwań: Kiko odpowiada na to, zakładając Orkiestrę Symfoniczną Drogi Neokatechumenalnej i komponując w 2010 roku symfonię: „Cierpienie niewinnych”, kompozycja muzyczna, która w sposób uroczysty i katechetyczny przedstawia cierpienie niewinnych, wykonywana na całym świecie: w głównych teatrach, salach koncertowych, na placach i w katedrach: w Jerozolimie, Rzymie, Madrycie, Nowym Jorku, Chicago, Budapeszcie, Tokio, Berlinie, Lublinie, Auschwitz… W 2023 roku skomponował drugą symfonię, trzyczęściową, zatytułowaną: „El Mesias”. Obie symfonie zostały wykonane razem w niedzielę, 1 czerwca 2025 roku, w audytorium Parku Muzyki Ennio Morricone w Rzymie, w Sali Świętej Cecylii, z okazji Jubileuszu Rodzin. Utwór zostanie następnie wykonany również w meczecie-katedrze w Kordobie, w Oviedo oraz w katedrze w Toledo.

Wszystko to zostało zainspirowane przez Ducha Świętego, aby odpowiedzieć na pilną potrzebę ewangelizacji współczesnego świata, zgodnie z wytycznymi papieży i Soboru.

Możemy teraz poświęcić nieco uwagi całemu temu dziełu zainspirowanemu przez Ducha Świętego.

Architektura i malarstwo

Kiko Argüello, wraz z Carmen Hernández, w ślad za Soborem, proponuje całkowitą odnowę: od architektury po ikonografię, od przestrzeni liturgicznych i miejsc spotkań ludzi, tego, co nazwał Catecumenium, wraz ze wszystkimi znakami, tak jak to już się kształtuje w Drodze, czyli Prezydium, Ambona, Ołtarz pośrodku, Chrzcielnica…

W ten sposób znajdujemy dzieła artystyczne Kiko w różnych parafiach:

– La Paloma (Madryt)

– San Bartolomeo in Tuto we Florencji

– Santa Catalina Labouré (Madryt)

– Święta Rodzina (Oulu – Finlandia)

– Katedra Matki Bożej Arabii – Bahrajn

W innych kościołach/parafiach maluje cykle obrazów, z „koronami misteryjnymi” i „retablami”, mającymi na celu uwydatnienie świąt liturgicznych, zgodnie z tradycją wschodnią.

– Katedra w Madrycie (absydę i kaplicę Nuestra Sra. del Camino)

– Fresk w parafii Santiago (Ávila)

– W Rzymie: krypta i sala parafialna Świętych Męczenników Kanadyjskich, św. Franciszki Cabrini, św. Ludwika Gonzagi, Narodzenia Pańskiego

– Sala liturgiczna w parafii San Frontis (Zamora)

– W Madrycie: kościół i sala Ntra Sra. del Tránsito, św. Józefa, św. Sebastiana, La Paloma, [MR1.1]św. Rocha

– Sala parafialna Buone Nouvelle (Paryż)

Wraz z założoną przez siebie szkołą malarską zrealizował kilka cykli malarskich:

– Parafia Najświętszej Trójcy (Piacenza)

– Parafia św. Jana Chrzciciela (Perugia)

– Parafia Najświętszej Trójcy (S. Pedro del Pinatar, Murcja)

– Parafia św. Maksymiliana M. Kolbego (Rzym)

– Kościół św. Franciszka Ksawerego (Szanghaj – Chiny)

– Parafia El Pilar (Valdemoro – Madryt)

– Parafia Matki Bożej Zdrowia w Poetto (Cagliari)

– Kościoły w Troinie, Mestre, Weronie itp.

– Kościół klasztoru karmelitów św. Józefa (Mazarrón-Murcia)

Centra Neokatechumenalne

Oprócz kościołów i sal liturgicznych w parafiach, tworzy centra neokatechumenalne oraz domy konwiwencyjne: miejsca spotkań katechistów Drogi, braci i sióstr oraz diecezji:

– Centrum Neokatechumenalne w Madrycie i Rzymie

– Centrum Neokatechumenalne Sługa Jahwe (Porto San Giorgio), miejsce spotkań i wysyłania misjonarzy wędrownych do narodów. W 1988 roku św. Jan Paweł II odprawi Eucharystię i wyśle pierwsze rodziny na misję. W tym centrum powstaje pierwsze Sanktuarium Słowa, miejsce studiowania i skrutowania Pisma Świętego, ozdobione oryginalnym witrażem.

– Międzynarodowe Centrum „Domus Galilaeae” na Górze Błogosławieństw w Ziemi Świętej. Podążając za intuicją Carmen Hernandez, by stworzyć centrum formacji dla kapłanów i katechistów w Ziemi Świętej, założył i zbudował Domus Galilaeae. Św. Jan Paweł II – który odwiedził i pobłogosławił prace nad tym domem w 2000 roku – miał nadzieję, że ten dom „będzie sprzyjał pogłębionej formacji religijnej i owocnemu dialogowi między judaizmem a Kościołem katolickim”. Dowodem na to są tysiące wizyt zarówno Żydów, jak i Palestyńczyków – którzy są pod wrażeniem piękna i gościnności Domu – a także międzynarodowe spotkania biskupów, a nawet rabinów.

– Domy konwiwencyjne i centra neokatechumenalne w różnych krajach Ameryki Łacińskiej, Afryki i Europy.

Seminaria Redemptoris Mater

Pan zainspirował Kiko i Carmen, że należy pomóc Kościołowi w tej odnowie, zakładając wraz ze św. Janem Pawłem II pierwsze diecezjalne seminarium misyjne Redemptoris Mater w Rzymie. W ślad za nimi poszli inni biskupi, którzy otworzyli seminaria Redemptoris Mater w swoich diecezjach, aż do osiągnięcia liczby 116. Kiko zaprojektował architekturę wielu z tych seminariów:

– Seminarium Redemptoris Mater w Maceracie

– Seminarium Redemptoris Mater w Medellín (Kolumbia)

– Seminarium Redemptoris Mater w Brazylii (Brazylia)

– Seminarium Redemptoris Mater w Warszawie (Polska)

– Seminarium Redemptoris Mater w Managui (Nikaragua)

– Seminarium Redemptoris Mater w Galilei. Nad tym miejscem góruje znacząca rzeźba Chrystusa z apostołami

– Seminarium Redemptoris Mater w Denver (USA)

– Seminarium Redemptoris Mater w Awinionie (Francja)

– Seminarium Redemptoris Mater w Kostaryce

– Kościół seminariów Redemptoris Mater w Rzymie i Madrycie

Inne dziedziny sztuki

Oprócz dzieł z zakresu architektury, malarstwa i rzeźby Kiko zajmuje się również innymi dziedzinami sztuki: witrażami, gobelinami liturgicznymi oraz wyrobami złotniczymi, takimi jak krzyże, kielichy mszalne, okładki na Biblie, ewangeliaże itp., zawsze mając na uwadze służbę wspólnocie chrześcijańskiej w jej drodze wiary.

– Witraże w katedrze w Madrycie (Hiszpania)

– Witraże w Międzynarodowym Centrum Porto S. Giorgio (Włochy)

– Witraże w seminariach w Rzymie i Madrycie

– Witraże w Domus Galilaeae (Izrael).

Chcielibyśmy również zwrócić szczególną uwagę na dwie publikacje:

– „Kerygmat, z ubogimi w barakach”, San Paolo, 2012 (wyd. polskie: Gaudium, 2013): z przedmową kardynała Antonio Cañizaresa, prefekta Kongregacji ds. Kultu Bożego, oraz kardynała Christopha Schönborna, arcybiskupa Wiednia: książka opowiada o doświadczeniach Kiko wśród ubogich oraz o głoszeniu kerygmatu. Wydana w językach: hiszpańskim, włoskim, portugalskim, francuskim,angielskim, niemieckim, japońskim, węgierskim, polskim, rosyjskim, arabskim, koreańskim i
chińskim.

– „Adnotacje – 1988-2014”, z przedmową kard. Ricardo Blazqueza, przewodniczącego Hiszpańskiej Konferencji Episkopatu – Cantagalli, 2016: zbiór wierszy i osobistych modlitw samego Kiko. Wydana w językach: hiszpańskim, włoskim, portugalskim, francuskim, angielskim, chorwackim, niemieckim, holenderskim, rosyjskim i polskim.

Wyróżnienia publiczne przyznane Kiko:

– Nagroda izraelskiego Ministerstwa Turystyki za nieustanne zaangażowanie w sprowadzanie chrześcijan z całego świata do Ziemi Świętej (Jerozolima 2005).

– Tytuł doktora honoris causa, przyznany mu przez Papieski Instytut Jana Pawła II za „pełne docenienie rodziny jako podmiotu kościelnego i społecznego, w pełnej zgodzie z nauczaniem Jana Pawła II, za bezwarunkowe przyjęcie proroczej encykliki Pawła VI Humanae Vitae przez rodziny z Drogi oraz za wprowadzenie w rodzinie liturgii domowej w celu przekazywania wiary nowym pokoleniom (Rzym 2009).

– Doktorat honoris causa z teologii przyznany przez Katolicki Uniwersytet Lubelski za „zapoczątkowanie postchrzcielnej formacji duchowej, która poprzez chrześcijańską inicjację niesie na cały świat dzieło ewangelizacyjne” (Lublin 2013).

– Doktorat honoris causa z teologii, przyznany mu – wraz z Carmen – przez Catholic University of America, za wyróżnienie się w oddaniu na rzecz ubogich, co doprowadziło wiele osób do komunii z Chrystusem i do wiary katolickiej” (Waszyngton 2015).

– Doktorat honoris causa przyznany Kiko Argüello wraz z rabinem Davidem Rosenem przez Uniwersytet Francisco de Vitoria w Madrycie za wkład w dialog judeochrześcijański (2021);

– Medal „Per Artem ad Deum”, przyznany mu przez Stowarzyszenie Sacraexpo (Polska) pod patronatem Dykasterii ds. Kultury i Edukacji (2024 r.) za wkład duchowy, jaki wniósł poprzez swoją sztukę.

– Honorowe obywatelstwo gminy Porto San Giorgio (Fermo, Włochy) za zapewnienie miastu międzynarodowej rozpoznawalności dzięki Międzynarodowemu Centrum „Sługa Jahwe”.

– Nagroda parodystyczna „Religion en Libertad” 2025: nagroda specjalna roku 2025 dla Kiko Argüello za jego wielkie zaangażowanie w ewangelizację.

Pomimo geniuszu twórczości artystycznej Kiko na rzecz Kościoła, w swoim krótkim przemówieniu z okazji wręczenia medalu „Per artem ad Deum” podkreślił on, że „O wiele ważniejsze od całej mojej twórczości artystycznej było otwarcie Drogi Inicjacji Chrześcijańskiej w całym Kościele, która pomaga wielu rodzinom i wielu młodym ludziom. To dopiero jest dzieło sztuki!”.