Më 8 maj 1974, në përfundim të një takimi ndërkombëtar në «Domus Mariae», në Romë, rreth 500 pjesëmarrës, meshtarë dhe laikë të ardhur nga vende të ndryshme të Evropës, morën pjesë në Audiencën Papnore. Pali VI iu drejtua atyre me këto fjalë:
«Përshëndesim grupin e meshtarëve dhe të laikëve që përfaqësojnë lëvizjen – ja ku janë gjërat paskonciliare! – të Bashkësive Neokatekumenale, të mbledhur në Romë nga shumë dioqeza të Italisë dhe të vendeve të tjera, për një takim mbi temën e ungjillëzimit në botën bashkëkohore, e njëjta temë që do të shqyrtohet nga Asambleja e ardhshme e Sinodit të Ipeshkvijve. Sa gëzim dhe sa shpresë na jepni me praninë dhe veprimtarinë tuaj!
E dimë se në bashkësitë tuaja ju angazhoheni së bashku për të kuptuar dhe për të zhvilluar pasuritë e Pagëzimit tuaj dhe rrjedhojat e përkatësisë suaj ndaj Krishtit. Ky angazhim ju bën të vetëdijshëm se jeta e krishterë nuk është gjë tjetër veçse një koherencë, një dinamizëm i përhershëm, që burojnë nga pranimi për të qenë me Krishtin dhe për të vazhduar praninë dhe misionin e Tij në botë.
Ky synim, ndërsa për ju është një mënyrë e vetëdijshme dhe autentike për të jetuar thirrjen e krishterë, shndërrohet gjithashtu në një dëshmi të efektshme për të tjerët – ju e ushtroni apostullimin vetëm sepse jeni ata që jeni – dhe në një nxitje për të rizbuluar dhe për të rimarrë vlerat e vërteta, autentike dhe konkrete të krishtera, të cilat përndryshe mund të mbeteshin pothuajse të fshehura, të fjetura dhe gati të zbehura në jetën e përditshme.
Jo! Ju i vini ato në pah, i nxirrni në plan të parë dhe u jepni një shkëlqim moral vërtet shembullor, pikërisht sepse e jetoni këtë Bashkësi Neokatekumenale me këtë frymë të krishterë.
Të jetuarit dhe nxitja e këtij zgjimi është ajo që ju e quani një formë të «pas Pagëzimit», e cila mund të ripërtërijë në bashkësitë e sotme të krishtera ato efekte pjekurie dhe thellimi, që në Kishën e hershme arriheshin gjatë periudhës së përgatitjes për Pagëzim.
Ju e çoni këtë pas: do të thosha se çështja nëse është para apo pas është dytësore. E rëndësishme është se ju synoni autenticitetin, plotësinë, koherencën dhe sinqeritetin e jetës së krishterë. Dhe kjo është një meritë jashtëzakonisht e madhe, po e përsëris, që na ngushëllon jashtëzakonisht shumë dhe na frymëzon të shprehim urimet, dëshirat dhe bekimet më të shumta për ju, për të gjithë ata që ju shoqërojnë dhe për të gjithë ata që ju mund t’u përcillni përshëndetjet dhe mesazhin tonë të përshëndetjes.
Jemi të gëzuar kur dimë se jeni nxitësit e këtyre rizgjimeve të vetëdijes në shumë famulli. Jemi veçanërisht të gëzuar kur dimë se, në çdo nismë tuajën, tregoni kujdesin më të madh për të vepruar në varësi të barinjve tuaj dhe për të ruajtur bashkimin me të gjithë vëllezërit. Për këtë ndjeshmëri kishtare – e cila është gjithmonë garanci e pranisë ndërtuese të Shpirtit – ju shprehim përkrahjen dhe inkurajimin tonë».