Með boðun Kerygmans fæðast samfélög í sókninni, bræður sem lifa þessa kristnu innvígslu. Smám saman koma í ljós merki um trú meðal þeirra, kærleikur til óvina sinna. Þetta „siðferðilega kraftaverk“ kallar jafnvel þá sem eru langt í burtu til að kynnast Jesú Kristi. Og kristna samfélagið mun færa öllum mönnum kærleika Guðs.
„Þið gegnið ekki aðeins postullegu starfi vegna þess að þið eruð það sem þið eruð, með hvata til enduruppgötvunar og endurheimtar sannra, ósvikinna og áhrifaríkra kristinna gilda sem annars gætu verið næstum falin, sofandi og næstum þynnt út í daglegu lífi. Gott! Þið undirstrikið þau, þið færið þau fram á yfirborðið og þið gefið þeim sannarlega fyrirmyndar siðferðilega prýði vegna þess að á þennan hátt, með þessum kristna anda, lifið þið þetta Nýkatekúmenska samfélag.“
„Hvílíka gleði og von sem þið veitið okkur með nærveru ykkar og starfi! Við vitum að í samfélögum ykkar vinnið þið saman að því að skilja og þróa auðlegð skírnar ykkar og afleiðingar þess að tilheyra Kristi…“
Að lifa og efla þessa vakningu er það sem þið kallið form af „eftirskírnar“ trúfræði sem getur endurnýjað í kristnum samfélögum nútímans þau áhrif þroska og dýpkunar sem í frumkirkjunni náðist með undirbúningstímabilinu fyrir skírn.
Þið komið með það á eftir: fyrir og eftir, myndi ég segja, er aukaatriði. Staðreyndin er sú að þið stefnið að áreiðanleika, fyllingu, samræmi og einlægni kristins lífs.
Heilagur Páll VI, 8. maí 1974
„Verklag og regla kirkjunnar innleiddi þann helga sið að færa nýbura til skírnar, sem lætur skírnarathöfninni eftir að sameina í sér undirbúninginn sem, á fyrri tímum, þegar samfélagið var virkilega heiðið, kom á undan skírn og var kallaður „katecumenat“, frumkristni. En í nútímasamfélagi þarf að taka þessa aðferð upp að nýju með fræðslu, með innvígslu í réttan kristinn lífsstíl, eftir skírn, það er að segja með trúarlegri aðstoð, með verklegri þjálfun í kristinni trúfesti, með virkri innlimun í samfélag trúaðra, sem er kirkjan…
Sjá hér endurfæðingu nafnsins „katekumenat“ frumkristni, sem sannarlega leitast ekki við að ógilda eða draga úr mikilvægi núverandi skírnaraðferðar, heldur frekar að beita henni með aðferð stigvaxandi og ákafs trúboðs, sem minnir á og á vissan hátt endurnýjar katekumenat liðinna tíma. Þeir sem hafa verið skírðir þurfa að skilja, endurhugsa, kunna að meta og faðma ómetanlega blessun sakramentisins.
Heilagur Páll VI, 12. janúar 1977