Po głoszeniu Kerygmatu w parafii powstają wspólnoty braci i sióstr, którzy przeżywają wtajemniczenie chrześcijańskie. Stopniowo zaczynają pojawiać się wśród nich znaki wiary: miłość do nieprzyjaciół. Ten cud moralny wzywa tych, którzy są oddaleni, do spotkania z Jezusem Chrystusem. W ten sposób wspólnota chrześcijańska przynosi miłość Bożą wszystkim ludziom.
«Prowadzicie apostolat przez to, że jesteście tym, kim jesteście. To staje się z kolei zachętą do odkrywania i odzyskania prawdziwych, autentycznych, rzeczywistych wartości chrześcijańskich, które inaczej mogłyby pozostać prawie że ukryte, uśpione i jakby rozmyte w zwyczajnym życiu. Nie! Wy je uwypuklacie, ukazujecie je i dajecie im blask moralny naprawdę wzorowy, nie przez co innego, jak przez przeżywanie w duchu chrześcijańskim tej waszej wspólnoty neokatechumenalnej. (…)
Jakąż radość i jaką nadzieję daje nam wasza obecność i wasza działalność! Wiemy, że w waszych wspólnotach usiłujecie wspólnie zrozumieć i rozwinąć bogactwa waszego Chrztu i konsekwencje waszej przynależności do Chrystusa.
Przeżywanie i rozwijanie tego przebudzenia jest tym, co nazywacie formą katechumenatu pochrzcielnego, który będzie mógł odnowić w dzisiejszych wspólnotach chrześcijańskich te oznaki dojrzałości i pogłębienia, które w Kościele pierwotnym osiągano w okresie przygotowania do Chrztu.
Wy czynicie to po Chrzcie. „Przed” czy „po” jest – powiedziałbym – rzeczą drugorzędną. Faktem jest, że wy zmierzacie do autentyzmu, do pełni, do konsekwencji, do szczerości życia chrześcijańskiego.
Św. Paweł VI, 8 maja 1974 r.
Praktyka i prawodawstwo Kościoła wprowadziły święty zwyczaj udzielania Chrztu niemowlętom, (…) w rycie chrzcielnym okres przygotowania [do Chrztu] został więc teraz liturgicznie streszczony (…) To przygotowanie w dawnych czasach, gdy społeczeństwo było jeszcze głęboko pogańskie, miało miejsce przed Chrztem i było nazywane katechumenatem. (…) W dzisiejszym środowisku społecznym praktyka Chrztu dzieci musi być uzupełniona przez dokształcenie, przez inicjację wtórną w styl życia właściwy chrześcijaninowi. I to musi być zrobione po Chrzcie. (…) Chodzi o religijne towarzyszenie, dające możliwość praktycznego ćwiczenia się w wierności chrześcijańskiej i faktycznego włączenia w społeczność wierzących, jaką jest Kościół…
Oto na czym polega odrodzenie się słowa „katechumenat”. On nie chce, rzecz jasna, unieważnić dotychczas obowiązującą praktykę chrzcielnej czy zmniejszyć jej wagę, ale chce ją ożywić i uzupełnić metodą stopniowej, intensywnej ewangelizacji, która przypomina i odnawia w pewnym sensie dawny katechumenat. Kto został ochrzczony, musi zrozumieć, przemyśleć, docenić i rozwinąć bezcenne bogactwo otrzymanego sakramentu.
Św. Paweł VI, 12 stycznia 1977