IKONOGRAFIA I WITRAŻE
MALARSTWO NA DRODZE NEOKATECHUMENALNEJ
Kiko Argüello studiował sztuki piękne na Akademii San Fernando w Madrycie, a w 1959 r. otrzymał Narodową Nagrodę Nadzwyczajną w dziedzinie malarstwa. W 1960 roku wraz z rzeźbiarzem Coomontesem i artystą szklarzem Muñozem de Pablos założył grupę „Gremio 62”, zajmującą się badaniami nad sztuką sakralną i jej rozwojem. Organizowali wystawy w Madrycie, m.in. w Bibliotece Narodowej. W roku 1960 Kiko został wyznaczony przez Ministerstwo Kultury, by reprezentował Hiszpanię na Powszechnej Wystawie Sztuki Sakralnej w Royan (Francja). Swoje prace wystawiał też w holenderskiej galerii Nouvelles images.
KORONA MISTERYJNA
„Piękno uratuje Kościół”. Nawiązując do tej wypowiedzi Fiodora Dostojewskiego Kiko powtarzał wielokrotnie, że „Kościół może uratować nowa estetyka”. W wielu miejscach zrealizowano tzw. „koronę misteryjną”, czyli cykl ikon przedstawiających najważniejsze tajemnice wiary chrześcijańskiej. Ikony te dotykają głębin ducha tych, którzy je oglądają, są dla człowieka pomocą ku temu, by wznieść się do Boga. Obrazy te działają w duszy chrześcijanina jak Przemienienie na apostołów, którzy ujrzeli blask Boskiego światła na Górze Tabor i usłyszeli głos Boga. Obrazy te oddziałują – zwłaszcza w czasie liturgii – w sposób bezpośredni i emocjonalny, pomagają wiernym w duchowej przemianie. Święty Jan Damasceński, który bronił ikony przed herezją obrazoburców, a przez papieża Leona XIII został ogłoszony doktorem Kościoła Powszechnego, powiedział: „Ujrzałem ludzki obraz Boga i moja dusza została zbawiona”.
Niech Święte Oblicze Chrystusa pomoże wam być świadkami Jego miłości
Kiko Argüello.
ARCHITEKTURA
ARCHITEKTURA NA DRODZE NEOKATECHUMENALNEJ
Na przestrzeni dziejów Kościół zawsze dostrzegał związek między pięknem a ewangelizacją, Kościół był największym patronem piękna. Wszystko odzwierciedla piękno Chrystusa, piękno wspólnoty i braterskiej komunii. Ewangelizacja ludów słowiańskich odbywała się w dużej mierze dzięki pięknu liturgii, ikon i pieśni. W ostatnich latach, nawet w łonie Kościoła, dominuje – jak się wydaje – wizja funkcjonalna, która sprowadza miejsca, w których żyje i spotyka się wspólnota, do zwykłych sal spotkań.
Dzisiaj, bardziej niż kiedykolwiek wcześniej, jest jednak konieczna i pilna odnowa architektury kościelnej. Odpowiedzią na „globalną wioskę”, na wielkie miasto i na monokulturę, jest parafia, która staje się „miastem niebiańskim”: bardziej ludzkim model społecznym, zdolnym do otwarcia przestrzeni dla nowej cywilizacji miłości. Chodzi o przestrzeń dla zgromadzenia eucharystycznego, która sprzyjałoby aktywnemu uczestnictwu wiernych, o miejsce dla „wspólnoty wspólnot”, o katechumenium z pięknymi salami liturgicznymi do celebracji w małych wspólnotach.
Na wszystkich kontynentach można znaleźć dzieła, zaprojektowane przez Kiko w duchu nowej estetyki: seminaria Redemptoris Mater, nowe parafie, katechumenia, sale do celebracji wspólnotowych, itp.
RZEŹBA
RZEŹBA NA DRODZE NEOKATECHUMENALNEJ
„Piękno jest – wraz z dobrem i prawdą – jednym z transcendentaliów. Piękno dostarcza nam przyjemności i wzbudza w nas uczucia. W taki sposób Bóg stworzył naturę. On, który stworzył przyrodę, stworzył ją pięknie, aby sprawić nam przyjemność.
Radość pozostaje w relacji z miłością. Dla mnie, jako malarza, jest interesujące studiowanie praw harmonii: Wszystko w przyrodzie jest związane z pięknem i służy mu. Nie wszystko jest pięknem, ale prawa harmonii są wyrazem relacji między materią, formą… To zadziwiające: nauka o relacjach to matematyka, a w harmonii jest cały szereg równań, które są matematyczne. Już Platon mówił w odniesieniu do sztuki o geometrii i matematyce Stworzenia. W sztuce – czy to w malarstwie, rzeźbie, muzyce czy poezji – wszystko jest ze sobą powiązane. Wszystko składa się z relacji, harmonijnych relacji.
Ta matematyczna relacja obecna w harmonii istnieje również w czasie, istnieje w muzyce. Muzyka jest bardzo ważna, ponieważ uczy nas piękna w czasie. W czasie, każda nuta nadaje wartość następnej. W malarstwie każdy motyw, każda powierzchnia, każdy materiał, każdy szkic nadaje wartość następnemu. Na przykład IV Symfonia Beethovena zaczyna się od dysonansu. To wspaniałe. W ten sposób czas zyskuje na wartości… Nie mówiąc już o poezji, słowach, nawet rzeźbie. Na przykład Henry Moore, angielski rzeźbiarz, studiował ludzkie kości i zobaczył, że ludzkie kości są doskonałe… Zagłębienie kości udowej jest doskonałe. Ubytek ten doskonale spełnia swoją funkcję jako spoina, a jednocześnie jest bardzo estetyczny. Bardzo trudno jest stworzyć piękną, estetyczną krzywiznę. Krzywizna szyi foki jest wspaniała… Nie każda krzywizna jest estetyczna. Moore bierze te wgłębienia, patrzy na nie i tworzy figurę składającą się z krzywizn; krzywiźnie jednego typu odpowiada inna innego typu, tak że cała figura jest estetyczna, bo wszystko jest połączone.
Możemy więc powiedzieć, że w estetyce kryje się głęboki sekret, którym jest miłość.
Kiko zaprojektował wiele paramentów liturgicznych: kielichy, pateny, trybularze, oprawy na Biblię i inne ozdoby…, stworzył też wiele rzeźb: m.in. grupę „Kazanie na Górze”, posągi Jana Pawła II, Jezusa Ukrzyżowanego, itp.
Książki
Noty biograficzne – Carmen Hernández
Comprare
W tych notach biograficznych znajdziecie niezwykłą kobietę, bardzo ważną dla Kościoła, zakochaną w Chrystusie, Piśmie Świętym i Eucharystii. Była świadoma, że misja, którą Bóg jej powierzył, polega na wspieraniu, bronieniu i korygowaniu mnie dla dobra Drogi Neokatechumenalnej. Dziękuję Bogu za Carmen, która zawsze mówiła mi prawdę, nieustannie. Była kobietą głęboką, autentyczną i wolną w relacjach z każdym człowiekiem. Kochała Chrystusa i Kościół, a w sposób szczególny papieża. Wierzymy, że Carmen jest z Panem, jest już na świętowaniu. Te noty biograficzne są nie tylko dla braci z Drogi, ale dla całego Kościoła, aby móc poznać wyjątkową kobietę, która żyła wiarą w stopniu heroicznym. Carmen Hernández! (Kiko Argüello).
Ukazuje się pierwsza oficjalna biografia Carmen Hernández. Piąta rocznica śmierci Carmen Hernández zbiega się z publikacją jej pierwszej oficjalnej biografii, autorstwa profesora i doktora filozofii Aquilino Cayuela, wydanej przez Bibliotekę Autorów Chrześcijańskich (BAC).
KERYGMAT – W BARAKACH Z UBOGIMI
Kup teraz
„Napisałem tę małą książkę za radą Kardynała Cañizaresa, któremu wydało się ważne, abym opowiedział, co Pan uczynił z nami w barakach wśród ubogich, a także bym opublikował kerygmat, który może pomóc – zwłaszcza jeżeli chodzi o treści i antropologię – najbliższemu Synodowi o Nowej Ewangelizacji”. (Ze Wstępu Kiko Argüello)
Kard. Antonio Cañizares Llovera: „Ta książeczka jest prawdziwym darem od Boga. Ożywia ona i oświeża nas w wierze, rozprasza obawy i leki, napełnia odwagą.”
Kard. Christoph Schönborn: „W tej katechezie jest w przedziwny sposób skondensowane całe przepowiadanie Ewangelii”.
ADNOTACJE 1988-2014
Kup teraz
„Od niemal trzydziestu lat notowałem w zeszytach, nieregularnie, bez określonego celu, myśli, refleksje, maksymy, wspomnienia, uwagi, notatki, modlitwy itp., jakie rodziły się we mnie w trakcie mojej misji ewangelizacyjnej i katechetycznej, do której, wraz z Carmen Hernández i ojcem Mario Pezzim, wezwał mnie Pan w Kościele. (…) Jeśli te zapiski komuś pomogą, chwała Panu.” (Ze Wstępu Kiko)
„Książka składa się z krótkich form literackich, które można czytać w dowolnej kolejności. Są to przemyślenia – spisywane pod wpływem wydarzeń, konwiwencji i spotkań, duchowe rozmowy z Bogiem, oskarżenia, prośby i odwołania do nadziei – skierowane do czytelnika. Niekiedy spotykamy się z bardzo odważnymi zwierzeniami płynącymi z serca autora. Przyjmują one nawet formę hymnów lub psalmów, wyrażających usilne błagania lub płomienne dziękczynienia składane Bogu. Na podstawie danych zawartych w tych krótkich utworach możemy śledzić ciąg historyczny od 1988 do 2014 roku. Łączy je – bardziej niż samo rozwinięcie tematyczne – historia wiary autora i historia Drogi Neokatechumenalnej. Zostały także ukazane bogate treści tego szczególnego charyzmatu. Historia ta pełna jest radości i cierpień. W tekstach autora widzimy jego walkę o wierne wykonanie polecenia danego mu przez Boga.” (Z Przedmowy Kard. Ricarda Blázqueza Péreza, arcybiskupa Valladolid, Przewodniczącego Konferencji Episkopatu Hiszpanii).
DZIENNIKI 1979-1981
Kup teraz
„Pada, ale dzień wstaje spokojny. Jezu, jestem zadziwiona. Dziękuję. Cierpienie przyniosło miłosierdzie mojemu sercu. Dziękuję, Jezu. Pokój, radość…” Carmen Hernández, Valle de los Caídos – Madryt, 27 stycznia 1979.
„Pięćdziesiąt lat bez chwili zatrzymania: podróże, skrutynia, odwiedzanie tylu wspólnot w Madrycie, Zamorze, Barcelonie, Paryżu, Rzymie, Florencji, Ivrei… Ciągle słuchając każdego brata – o jego życiu, o jego cierpieniach, o jego historii, oświecając ją w świetle wiary, chwalebnego krzyża naszego Pana Jezusa. Myślę, że macie prawo poznać serce Carmen, jej ogromną miłość do Jezusa Chrystusa. Mówiła ciągle: Jezu mój, kocham Cię, kocham Cię. Przyjdź, przyjdź, pomóż mi”. (Kiko Argüello).
DROGA NEOKATECHUMENALNA
Słowa papieży: Pawła VI, św. Jana Pawła II, Benedykta XVI i Franciszka.
„Pierwsi apostołowie chodzili po synagogach w małych grupach ewangelizacyjnych, głosząc Dobrą Nowinę: Bóg wskrzesił swego Sługę Jezusa, którego zaparliśmy się, prosząc o ułaskawienie dla zabójcy. On umarł, nie stawiając oporu, nie opierając się złu, kochając nieprzyjaciół, usprawiedliwiając ich („Przebacz im, bo nie wiedzą, co czynią”). On ofiarował cierpienie, które zostało Mu wyrządzone – tortury i krzyż – jako dowód, że Jego miłość była większa niż śmierć i że nie przestał kochać swoich dręczycieli, nawet kiedy odebrali Mu życie. Bóg wskrzesił Go z martwych i On dziś żyje, aby przebaczyć tę i każdą inną zbrodnię”. (Kiko Argüello)
„W naszych czasach potrzeba ponownie rozpocząć odbudowę Kościoła, na poziomie psychologicznym i duszpasterskim, tak jakby Kościół zaczynał od nowa, od zera, że tak powiem, aby mógł się odrodzić.” (Św. Paweł VI, Przemówienie podczas audiencji środowej, 4 sierpnia 1976).
PIEŚNI DROGI NEOKATECHUMENALNEJ
Śpiewnik został opublikowany w różnych językach. Pieśni wydrukowano na kartkach różniących się kolorem, tak aby zróżnicować kolejne etapy Drogi Neokatechumenalnej. Kantorzy powinni wybierać pieśni w zależności od etapu Drogi, na którym jest ich wspólnota i czekać, aż katechiści przekażą im pieśni związane z konkretnymi konwiwencjami i etapami na Drodze. W ten sposób bracia będą mogli lepiej zrozumieć znaczenie każdej pieśni.
ORKIESTRA
Orkiestra Symfoniczna Drogi Neokatechumenalnej została utworzona jako forma służby ewangelizacji przez muzykę.
