Madryt, kardynał Cobo Cano przewodniczy Mszy Świętej z okazji 60. rocznicy Drogi Neokatechumenalnej oraz uroczystości zamknięcia etapu diecezjalnego procesu beatyfikacyjnego Carmen Hernández
W sobotę 30 maja o godz. 20:00 kardynał José Cobo Cano, arcybiskup Madrytu, przewodniczy Eucharystii w katedrze Nuestra Señora de La Almudena z okazji 60. Rocznicy powstania Drogi Neokatechumenalnej. Współcelebrują ją również niektórzy biskupi i ponad 100 prezbiterów.
To radosna okazja dla całej rzeczywistości Drogi Neokatechumenalnej: to itinerarium inicjacji chrześcijańskiej, przeżywane w małych wspólnotach i obecnie rozpowszechnione w ponad 6250 parafiach w około 1400 diecezjach na całym świecie, narodziło się właśnie w jednej z najbiedniejszych dzielnic stolicy Hiszpanii.
Następnie, we wtorek 2 czerwca o godz. 20:00, w seminarium Redemptoris Mater w Madrycie odbędzie się Uroczystość zamknięcia fazy diecezjalnej procesu beatyfikacyjnego i kanonizacyjnego Sługi Bożej Carmen Hernández Barrera, który rozpoczął się w stolicy Hiszpanii 4 grudnia 2022 roku. Uroczystość przewodniczy arcybiskup Madrytu, kardynał José Cobo Cano. W uroczystości wystąpią również postulator tej fazy diecezjalnej, Carlos Metola, oraz sam Kiko Argüello, który wraz z Carmen zainicjował Drogę Neokatechumenalną i przez ponad 50 lat współpracował z nią w dziele ewangelizacji. Po zakończeniu fazy diecezjalnej dokumenty zostaną przekazane do Dykasterii ds. Spraw Świętych, a proces będzie kontynuowany w „fazie rzymskiej”.
Carmen zmarła w wieku 85 lat, 19 lipca 2016 roku w Madrycie, po długiej chorobie i życiu poświęconym bez reszty służbie Ewangelii, zgodnie z pragnieniem, jakie miała od dzieciństwa. Uroczystość 2 czerwca odbywa się zatem prawie 10 lat po jej śmierci, w miejscu, gdzie została pochowana. Ponad 118 tysięcy osób odwiedziło dotychczas jej grób i nieustannie otrzymujemy wiadomość o łaskach dzięki jej wstawiennictwu. Fundamentalny był wkład Carmen Hernández w Drogę Neokatechumenalną, również dzięki jej studiom nad odnową Soboru Watykańskiego II. Był to wkład centralny, który urzeczywistnił się pod wieloma względami, między innymi: w samej formacji małej wspólnoty chrześcijańskiej, w liturgii, Wigilii Paschalnej, relacji ze Słowem Bożym, a także ze Starym Testamentem oraz źródłami patrystycznymi i żydowskimi.
Doświadczenie Drogi Neokatechumenalnej rozpoczęło się konkretnie w barakach w Palomeras Altas w Madrycie, gdzie Kiko i Carmen poznali się w połowie lat sześćdziesiątych.
Był to listopad 1964 roku, kiedy Kiko, młody malarz, porzucił swoją karierę i dostrzegając w cierpieniu niewinnych tajemnicę Chrystusa ukrzyżowanego, idąc śladami św. Karola de Foucaulda – by żyć ukrytym życiem Jezusa w Nazarecie – postanowił zamieszkać wśród najbiedniejszych, w baraku na przedmieściach Madrytu. Wokół niego, który modlił się, grał na gitarze i czytał Biblię, stopniowo gromadzili się Cyganie, quinquis, ludzie w różny sposób wykluczeni i cierpiący, którzy słuchali głoszenia kerygmatu.
Kiedy w sierpniu 1965 roku straż cywilna przybyła na to miejsce, aby zburzyć baraki, Kiko zdołał zadzwonić do arcybiskupa Madrytu, Casimiro Morcillo, który natychmiast się tam udał i powstrzymał akcję wyburzeniową. Arcybiskup był głęboko poruszony widokiem modlącej się tej małej „wspólnoty” tak ubogich ludzi. Ta miłość i troska, które Carmen dostrzegła w arcybiskupie Morcillo, przekonały ją do współpracy z Kiko, ponieważ wyczuła, że ta wspólnota, która spontanicznie powstała wśród ubogich, była dziełem pochodzącym od Boga. To właśnie arcybiskup zachęcił ich do przeniesienia tej inicjacji chrześcijańskiej do parafii w Madrycie; i tak w 1966 roku rozpoczęto katechezę w centrum Madrytu; ale to właśnie doświadczenie w barakach stanowiło „inkubator”, w którym wykształciło się to itinerarium ponownego odkrycia Chrztu oparte na trójnogu „Słowo, Liturgia i Wspólnota” i przeżywane właśnie w małej wspólnocie, gdzie doświadcza się miłości bliźniego.
W ten sposób, w połowie lat sześćdziesiątych, bez z góry ustalonych schematów i w miejscu wykluczenia społecznego, narodziła się ta inicjacja chrześcijańska dla dorosłych, która dziś obejmuje 138 krajów na 5 kontynentach, z ponad 20 350 wspólnotami. W ciągu tych sześćdziesięciu lat życie dla ewangelizacji ofiarowały setki rodzin wraz z dziećmi, które porzucając swoje zabezpieczenia, pozwoliły, by głoszenie Ewangelii dotarło aż na peryferie świata. Obecnie 2000 rodzin prowadzi tę dzieło pomocy biskupom i proboszczom, jako katechiści wędrowni lub misjonarze w bardzo ubogich miejscach lub wysłani ad gentes na tereny najbardziej dekristianizowane. Wśród owoców tej rzeczywistości kościelnej znajduje się również 115 seminariów diecezjalnych Redemptoris Mater, w których wykształcono ponad 3400 księży; setki zakonnic klauzurowych, a także wielu celibatariuszy misjonarzy i niezamężnych misjonarek. Statuty Drogi Neokatechumenalnej zostały ostatecznie zatwierdzone przez Stolicę Apostolską w 2008 r., a Dyrektorium Katechetyczne w 2010 r.
