Kardinaal Cobo Cano draagt de Heilige Mis op ter gelegenheid van het 60-jarig jubileum van de Neocatechumenale Weg en de afronding van de diocesane fase van het zaligverklaringsproces voor de Dienares Gods, Carmen Hernández.

Op zaterdag 30 mei om 20.00 uur droeg kardinaal José Cobo Cano, aartsbisschop van Madrid, de Mis op in de Kathedraal van Onze-Lieve-Vrouw van de Almudena ter gelegenheid van het 60-jarig jubileum van de oprichting van de Neocatechumenale Weg. Met hem concelebreerden verschillende bisschoppen en meer dan 100 priesters. Het was een moment van vreugde voor de hele realiteit van de Neocatechumenale Weg: deze weg van christelijke initiatie, beleefd in kleine gemeenschappen en momenteel verspreid in meer dan 6250 parochies in zo’n 1400 bisdommen wereldwijd, en dat zijn oorsprong vond in een van de armste wijken van de Spaanse hoofdstad.

Aansluitend vond op dinsdag 2 juni om 20.00 uur de afsluitingsceremonie plaats van de diocesane fase van het zalig- en heiligverklaringsproces van de Dienares Gods Carmen Hernández Barrera in het Redemptoris Mater Seminarie in Madrid. Het proces, dat op 4 december 2022 in de Spaanse hoofdstad van start ging, werd voorgezeten door de aartsbisschop van Madrid, kardinaal José Cobo Cano. Deze viering werd bijgewoond door de postulator van deze diocesane fase, Carlos Metola, en Kiko Argüello zelf, die samen met Carmen Hernández de Neocatechumenale Weg in het leven heeft geroepen en meer dan 50 jaar met haar samenwerkte in de evangelisatie. Na voltooiing van de diocesane fase zullen de documenten worden doorgestuurd naar het Dicasterie voor de Heiligverklaringen, waarna het proces zal worden voortgezet in de “Romeinse fase”.

Carmen overleed op 19 juli 2016 op 85-jarige leeftijd in Madrid na een lang ziekbed en een leven dat ze – zoals ze al sinds haar kindertijd wenste – onvoorwaardelijk had gewijd aan de dienst van het Evangelie. De viering op 2 juni vond bijna tien jaar na haar overlijden plaats op de plek waar ze begraven ligt. Tot op heden hebben meer dan 118.000 mensen haar graf bezocht en worden er nog steeds genaden ontvangen door haar voorspraak. De bijdrage van Carmen Hernández aan de Neocatechumenale Weg was van fundamenteel belang, dankzij haar studies over de vernieuwing van het Tweede Vaticaans Concilie. Deze bijdrage omvatte vele gebieden: de vorming van kleine christelijke gemeenschappen, de liturgie, het Pasen, de band met het Woord van God, inclusief het Oude Testament, evenals patristische en joodse bronnen.

De concrete oorsprong van de Neocatechumenale Weg lag in de sloppenwijken van Palomeras Altas in Madrid, waar Kiko en Carmen elkaar halverwege de jaren zestig ontmoetten.

In november 1964, toen hij nog een jonge schilder was, gaf Kiko zijn carrière op. Hij herkende het mysterie van de gekruisigde Christus in het lijden van de onschuldigen en volgde in de voetsporen van de heilige Charles de Foucauld – namelijk om het verborgen leven van Jezus in Nazareth na te volgen – en besloot te gaan leven tussen de allerarmsten, in een hut aan de rand van Madrid. Terwijl hij bad, gitaar speelde en de Bijbel las, verzamelden zich geleidelijk aan zigeuners, jongeren uit de omliggende gemeenschap en gemarginaliseerde groepen om hem heen om de verkondiging van het Kerygma te horen.

Toen de Guardia Civil in augustus 1965 arriveerde om de barakken te slopen, belde Kiko de aartsbisschop van Madrid, monseigneur Casimiro Morcillo, op. Hij kwam onmiddellijk ter plaatse en stopte de sloop. De aartsbisschop was diep ontroerd door het zien van deze kleine gemeenschap van zulke arme mensen die aan het bidden waren. Deze liefde en aandacht die Carmen in monseigneur Morcillo zag, overtuigde haar ervan om met Kiko samen te werken, omdat ze aanvoelde dat deze gemeenschap, die spontaan onder de armen was ontstaan, een werk van God was. Het was dezelfde aartsbisschop die haar aanmoedigde om deze christelijke initiatie naar de parochies van Madrid te brengen; en zo begon in 1966 de catechese in het centrum van Madrid. Maar het was de ervaring in de barakken die de “vruchtbare bodem” vormde waarop deze weg van herontdekking van de doop gestalte kreeg, een weg gebaseerd op de drie pijlers “Woord, liturgie en gemeenschap”, en dat precies werd beleefd binnen een kleine gemeenschap waar naastenliefde wordt ervaren.

Zo ontstond halverwege de jaren zestig, zonder vooropgezette ideeën en in een situatie van uitsluiting, deze christelijke initiatie voor volwassenen, die zich inmiddels heeft verspreid over 138 landen op vijf continenten met meer dan 20.350 gemeenschappen. In de afgelopen zestig jaar hebben honderden gezinnen met hun kinderen hun leven gewijd aan de evangelisatie; ze hebben hun eigen zekerheid opgegeven en het mogelijk gemaakt dat de verkondiging van het Evangelie de uiteinden van de aarde bereikt. Momenteel zetten ongeveer 2000 gezinnen dit werk voort door bisschoppen en parochiepriesters te ondersteunen, hetzij als iteneranten of missionarissen in zeer arme gebieden, hetzij als gezondenen ad gentes in de meest ontkerstende regio’s. Tot de vruchten van deze kerkelijke realiteit behoren de 116 diocesane Redemptoris Mater-missionaire seminaries, waar meer dan 3400 priesters zijn opgeleid; honderden kloosterzusters; en vele celibataire missionarissen, zowel mannen als vrouwen. De statuten van de Neocatechumenale Weg werden in 2008 definitief goedgekeurd door de Heilige Stoel, en in 2010 het Catechetisch Handboek.